Αναλύουμε τον 1ο δίσκο του Βασίλη Πετρίδη (& Γκαιλε), που κυκλοφορεί από το label του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Η ελληνική δισκογραφία είναι σαν ένα μικρό γαλατικό χωριό: Συντηρείται συνήθως μέσα από συζητήσεις για το «τι είναι έντεχνο;» ή για το πόσο λαϊκό είναι το ελαφρολαικό ή για την «ευρωπαική καριέρα» που κυνηγούν κάποια σχήματα με ηλεκτρικό ήχο ή/και αγγλόφωνο στίχο, που συνήθως σημαίνει κάποια διανομή δίσκου από label του εξωτερικού ή κάποιες συναυλίες  ανά την (Βόρεια) Ευρώπη. Επίσης η ελληνική δισκογραφία είναι διαχρονικά χωρισμένη σε δυο ακόμα μικρότερα «χωριά», την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, με την τελευταία να παρουσιάζεται (εντελώς άδικα) ως η φτωχή συγγενής, που υπάρχει μόνο για να τροφοδοτεί με υλικό την Αθήνα.

Οι κυκλοφορίες της ΑΧΟΣ, της εταιρείας της οικογένειας του Θανάση Παπακωνσταντίνου, είναι μια από τις λίγες δυνατές παραφωνίες της ελληνικής δισκογραφίας, που αναδεικνύουν πόσο παρωχημένες είναι όλες οι παραπάνω έννοιες και συζητήσεις. Τα «Δανεικά και Κλεμμένα» του Βασίλη Πετρίδη & Γκαιλέ, είναι μια από αυτές. Πριν διαβάσεις τις παρακάτω λέξεις,  άκου δυνατά αυτό:

Ηλεκτρισμός, λαικά όργανα, κλείσιμο του ματιού στην παράδοση και ένα δίδυμο φωνών που κλείνει μέσα του ένα αλήτικο ταξίδι από το βαρύ λαϊκό και το ρεμπέτικο ως το ροκ. Εμμονές, Γυναίκα Μέδουσα, Οδυσσέας, Ποίημα Ερωτικό είναι μόνο μερικές από τις συνθέσεις του Βασίλη Πετρίδη που συνδέονται από μια κεντρική αναφορά: Την έλλειψη φόβου, που σπάει στεγανά και μουσικές ταμπέλες και σμιλεύει έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα λαϊκό και πανκ, doom και τσιφτετέλι και μόνο ως μακεδονίτικο ροκ μπορεί πια να περιγραφεί.

Η παρουσία της Στέλλας Γιαλτζή είναι η ανείπωτα ευχάριστη έκπληξη, καθώς με κάθε της ερμηνεία ακούγεται σαν ένας ταξιδιώτης στον χωρόχρονο του λαϊκού τραγουδιού, με ένα ηχόχρωμα που φέρνει μνήμες από την Βίκυ Μοσχολιού, την Αλέκα Κανελλίδου και την Χάρις Αλεξίου στα ξεκινήματα της.   Ο Γιάννης Διονυσίου είναι ο έτερος guest star των φωνητικών, έτερος χρονο-ταξιδιώτης που φέρνει στο σήμερα το παρελθόν των λαικότροπων Χατζηδακικών ερμηνευτών και τον Μενιδιάτη του “Happy Day”, μέσα από ένα λαρύγγι που προκαλεί σεισμικές δονήσεις συναισθημάτων στο «Φέρνω τα Πέρατα Κοντά.»

Ο Βασίλης Πετρίδης και η μπάντα των Γκαιλέ με το «Δανεικά και Κλεμμένα» επιχειρούν να ενοχλήσουν τους χωρικούς της ελληνικής δισκογραφίας. Ελπίζουμε να συνεχίσουν να «ενοχλούν» το ίδιο δημιουργικά.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr