Από τις μπάντες του Πουλικάκου και του Σιδηρόπουλου μέχρι τους Last Drive και τις Τρύπες.

Στις 10 Ιουνίου, στην πλατεία Νερού στο Φάληρο, επίκειται μια συναυλία όπου θα γιορτάσουν οι μουσικές αναμνήσεις, οι μελωδίες, τα τραγούδια, οι αφιερώσεις που δεν έφτασαν ποτέ στον αποδέκτη τους, τα ηχογραφήματα που από παιδιά μας έκαναν άντρες και γυναίκες και μας έμαθαν για τη σύγχρονη αστική ζωή πολλά περισσότερα από ένα σχολικό βιβλίο. Αναμένοντας αυτή τη νέα γιορτή του ελληνικού rock με μπροστάρη τον Γιάννη Αγγελάκα, τους Last Drive και τα Διάφανα Κρίνα, επιχειρούμε μια ανασκόπηση των μουσικών μας αναμνήσεων, εκείνων που έχουν στίχο ή/και όνομα ελληνικό.

Δημήτρης Πουλικάκος – Μεταφοραί Εκδρομαί «Ο Μήτσος (1976)

Τι είναι: Συλλογή τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας («Σκόνη Πέτρες Λάσπη», «Ο Γιατρός) και αργότερα, από τον Δημήτρη Πουλικάκο και τη μπάντα του. Βιτριολικά χιουμοριστικοί στίχοι και παρωδίες που ξεσκίζουν από τους αρχοντορεμπέτες ώς τις καταναλωτικές «τάσεις» και μανίες.

Ξεχωρίζει: Τώρα τι να σου πω, να σε πιάσω από νηπιαγωγείο να σε πάω πανεπιστήμιο; Όλος ο δίσκος είναι μια σχεδόν προφητική ελεγεία στο πώς ζήσαμε και ζούμε από τη δεκαετία του `80 ως και σήμερα.

Παύλος Σιδηρόπουλος + Σπυριδούλα: «Φλου» (1978)

Τι είναι: Όχι, αυτό δεν είναι είναι κείμενο για το τραγούδι «Μπάμπης ο Φλου», που κάθε πρόεδρος 15μελούς με καλλιτεχνικές τάσεις έχεις επιχειρήσει να διασκευάσει σκοτώσει σε συναυλία 5ήμερης.

Ξεχωρίζει: Όλα τα τραγούδια που φωτίζουν το σκοτάδι της ψυχής του Παύλου, αλλά κυρίως, αυτός ο δίσκος για κάθε «αμύητο» πρέπει να ξεκινά από το τέλος, από το «Εν Κατακλείδι».

Τζίμης Πανούσης  – Κάγκελα Παντού (1986)

Τι είναι: 

Πόσο θ’ αντέξουνε ο Μάρκος κι ο Τσιτσάνης
δεν έχουν κάνει ούτε ένα βιντεοκλίπ,
σαν τα κοράκια σού χυμάνε, όταν πεθάνεις
οι κομπανίες με τους πράκτορες της ΚΥΠ
Γίναν οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια,
μα δεν πειράζει, πατριώτες, είμαστε εφτάψυχοι

«Φάσμπιντερ και Ξερό Ψωμί»

Ξεχωρίζει: Προφανώς το τραγούδι που βάφτισε το album του Τζίμη και των Μουσικών Ταξιαρχιών, αλλά εδώ κάθε κομμάτι είναι ένα λιντσάρισμα στην κοινωνική-πολιτική ορθότητα και μια απόδειξη ότι ο Τζίμης Πανούσης ήταν και είναι ο καλύτερος rocker/γελωτοποιός/κοινωνικός σχολιαστής των τελευταίων 4 δεκαετιών.

The Last Drive – F*head Entropy (1992)

Tι είναι: Τίποτα το σπουδαίο, απλά ένας ακόμα δίσκος των Last Drive που θα έκανε κάθε «γατάκι» εκείνης της εποχής που έπαιζε noise rock, να τα παρατήσει και να ανοίξει τυροπιτάδικο. Μαζί με το «Blood Nirvana» και το «Underworld Shakedown».

Ξεχωρίζει: «Killhead Therapy», ένα πραγματικά απειλητικό, τρομακτικό, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ τραγούδι.

Στέρεο Νόβα – Ντισκολάτα (1993)

Τι είναι: Το σάουντρακ της γκρίζας, συννεφιασμένης, βροχερής Αθήνας, το σάουντρακ των ημερών που είσαι βέβαιος ότι τίποτα δεν πρόκειται να πάει σωστά σε αυτή την πόλη, στη ζώη σου και πως όλες οι προσευχές σου πάνε στο πουθενά η σαν πουλιά πετάνε. Πού όμως;

Ξεχωρίζει: Το Ταξίδι της Φάλαινας. Για πάντα.

Τρύπες – Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι (1995)

Τι είναι: Το ζενίθ της ποίησης του Γιάννη Αγγελάκα και της μουσικής δημιουργίας των Τρυπών. Απλά.

Ξεχωρίζει: ΟΛΑ. 

Xaxakes – Xaxakes (1997)

Tι είναι: Ο Γιάννης Νάστας, η ψυχή των Xaxakes, είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι ο δίδυμος χαμένος αδελφός του David Bowie, από τη Θεσσαλονίκη. Δισκογραφεί σπάνια, αλλά όταν το κάνει, απλώς μένει αξέχαστος.

Ξεχωρίζει: «Τα όνειρα μου από μικρός ήταν πάντα μες τα ροζ κι η βροχή που θα`ρθει θα μυρίσει ροζ τη γη…»

Raining Pleasure – Julie`s Birthday (1998)

Tι είναι: Η μελαγχολία των Smiths, ο λυρισμός των Cure και των Pale Fountains, η τραγικότητα της φωνής του Vassilikos, όλα είναι εδώ σε επικές δόσεις, σε μια συλλογή τραγουδιών που έγινε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «πειραματικό» ξεκίνημα της μπάντας και στο εμπορικό ξεπέταγμα της λίγα χρόνια μετά, με το «Flood»

Ξεχωρίζει: «Julie`s Birthday», ένας ύμνος στην (αμήχανη) εφηβεία που κολλάει σαν μπλούζα επάνω σου και χάνεται στον καναπέ ενός πάρτι που τέλειωσε πρωί.

 

Ξύλινα Σπαθιά – Μια Ματιά Σαν Βροχή (1997)
Τι είναι: Η στιγμή που η μπάντα του Παύλου Παυλίδη έφτασε στην απόλυτη κορυφή της έμπνευσης της.

Ξεχωρίζει:  Βροχοποιός ,Δεν Έχει Τέλος , Ένα Παράξενο Τραγούδι , Στο Βράχο, Μόνο Αυτό, Αλλάζει Πρόσωπα Η Θλίψη. Ένα σωρό κλασσικά τραγούδια.

Διάφανα Κρινα -Κάτι Σαράβαλες Καρδιές (1998)

Τι είναι: Ο Μπλέ Χειμώνας, Τα Χρόνια μου Ναυάγησαν στις Ξέρες σου, Βάλτε Να Πιούμε,Όλα Αυτά που Ποτέ Δεν Θα Δω...Όλα τους θραύσματα συναισθημάτων από τις εκκενώσεις ενέργειας και λυρισμού που εξαπέλυε η θρυλική μπάντα του Θάνου Ανεστόπουλου.

Ξεχωρίζει: Θα αστειεύεσαι…

 

Κορε. Υδρο – Φτηνή Πόπ για την Ελίτ (2006)

Τι είναι: Μια μπάντα που ξεκίνησε σαν μια μικρή συμμορία με DIY μουσικές και εικαστικές δημιουργίες, για να φτάσει να μας χαρίσει τον σημαντικότερο δίσκο της ελληνικής rock της περασμένης δεκαετίας.

Ξεχωρίζει: Η «Νύχτα Σύγχυσης», οι «Έρωτες», κάθε τραγούδι από αυτό το album είτε είναι ήδη είτε θα γίνει, κομμάτι της ζωής σου.

του Γιάννη Δημητρέλλου

 

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr