Όταν μια rock συναυλία εξελίσσεται σε υπερβατική εμπειρία.

Δεν είναι εύκολο να αγνοήσεις τα κυκλαδονήσια εκείνες τις μέρες του Αυγούστου που όλοι, τα πιο όμορφα κορίτσια και αγόρια της Αθήνας και των προαστίων, βρίσκονται εκεί. Επίσης δεν είναι ποτέ εύκολο, όταν έχεις γίνει μέρος μιας κολοσσιαίας συναυλιακής μυσταγωγίας στο Μιλάνο, να «συμβιβαστείς» με την ελληνική πραγματικότητα. Κι όμως δεν ήταν καθόλου κακή ιδέα.

Ο προορισμός

«Λελέκι» είναι μια άλλη ονομασία – με τουρκικές ρίζες- για τον Πελαργό, «λελεΚιος Φιέστα» ήταν η διήμερη συναυλιακή εμπειρία που συνέβη στις 12/13 Αυγούστου στο γειτονικού του Ναυπλίου ψαροχώρι της Νέας Κίου. Την πρώτη μέρα, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Πέτρος Μάλαμας όπως πληροφορήθηκα, χάρισαν μια μαγική και ποικιλόχρωμη μουσική εμπειρία στο κοινό που τους τίμησε με την παρουσία τους. Εγώ εκείνη την μέρα δεν ήμουν εκεί. Προετοιμαζόμουν ψυχολογικά (κι αυτό είναι μια ειλικρινής δήλωση) για την εμφάνιση των 1000 Mods και Villagers of Ioannina City (με support τους Appalachian Cobra Worshippers).

 

Η συναυλία

Δεν ήμουν προετοιμασμένος γι`αυτό που συνέβη το βράδυ της 13ης Αυγούστου. Ο Γιάννης μου φώναζε να έρθω μπροστά γιατί τέτοια εμπειρία δεν χάνεται αν είσαι εξαφανισμένος κάπου στο πλήθος, ενώ ο άλλος Γιάννης με προκαλούσε να τελειώσω γρήγορο το τσίπουρο μου και να πιω ένα ακόμα (5ο στη σειρά). Το πλήθος, από παιδιά που μόλις είχαν δώσει πανελλήνιες μέχρι 40ρηδες bikers, ζευγάρια, γονείς με τα έφηβα παιδιά τους, ήταν γεμάτο από κάθε πιθανό χρώμα, κάθε ηλικία και κάθε δυνατή φωνή που θα μπορούσε να υπάρξει μέσα σε μια ροκ συναυλία. Η σεμνή μας τελετή ξεκίνησε με την country folk των Appalachian Cobra Worshippers, μιας μπάντας που θα μπορούσαν να είναι sidekicks του Johnny Cash, ένοικοι του San Quentin σε ολιγοήμερη άδεια.Θα κρατήσω αυτό το υπέροχο cover από τη σεμνή και γεμάτη αγνή bluegrass βρωμιά, παρουσία τους.

Χιλιομόδι Αλέρτ

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, όταν αναφερόμαστε σε μπάντες όπως οι 1000 Mods, οι Cyanna Mercury, οι Last Drive, οι Victims of Society και πολλοί ακόμα, η έκφραση «για την Ελλάδα καλοί είναι» είναι τουλάχιστον προσβλητική. Γιατί οι 1000 Mods ανέβηκαν στη σκηνή της Λελέκιος παίζοντας επί 85 λεπτά το πιο in your face ακατέργαστο σαν ηλιοκαμμένη κοτρώνα rock n` roll που θα μπορούσα να φανταστώ. Δεν υπάρχουν εδώ φαντάσματα του παρελθόντος και copy paste Αγγελάκα ή Παύλου Παυλίδη, μόνο μια original έκφραση και μια καλή μαθητεία που ξεκινά από το μελωδικό σκοτάδι των Sabbath και καταλήγει στην calculated rock n`roll «βρωμιά» του Josh Homme. Κρατάμε άπειρες στιγμές, κρατάμε ακόμα βεγγαλικά στα χέρια, αλλά και αυτό:

Οι Χωριάτες από τα Γιάννενα

Πάρτε τα ζβάρα όλα κάψτε τα βρε

βρείτε κάθε παλιό, κάθε σάπιο και μαύρο

και άιντε κάψτε το βρε

Μήπως αυτό δεν είναι το rock n`roll τελικά; Αυτό που παίρνει ως πρώτη ύλη μια Σταθερή αξία και την κάνει να κυλήσει μέσα από δρόμους και κατηφόρες και ανηφόρες, μέχρι κάθε τι παλιό και φθαρμένο που κουβαλάει πάνω της, να μείνει πίσω για πάντα και να γίνει στάχτη; Οι εκατοντάδες φίλοι των VIC, εκείνοι που τους έφεραν πίσω για ένα ανκόρ 4 κομματιών, εκείνοι που δεν σταμάτησαν να χορεύουν, να μεθούν από χαρά και να λυτρώνονται στο φώς των βεγγαλικών και στον απόηχο μιας γκάιντας και μιας ηλεκτρικής κιθάρας, αυτοί κι εγώ κάπου ανάμεσα, μπροστά, μαζί με τον Γιάννη και τον Γιάννη, ήμασταν καλεσμένοι στην τελετή μαγείας των VIC.Και ύστερα όλα έγιναν rock n`roll.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr