Και ακούμε αποκλειστικά στο RISE το πρώτο τους κομμάτι!

Της Σοφίας-Θεοδώρας Γιλτίζη

Το νέο πρότζεκτ «Broken Greek» της Sma Rag Da, σε συνεργασία με τον Brodsky, την φέρνει για μια ακόμη φορά αντιμέτωπη με το είδος του Έλληνα που αρνείται να πιστέψει πώς ένα κορίτσι της ηλικίας της μπορεί και έχει αυτά τα ακούσματα. Παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια δηλαδή, από Πελοπόννησο μέχρι Πόντο, που ακούγανε οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας, τραγούδια που όλο και κάπου χορέψαμε -θέλοντας και μη- μικροί και που δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο πολιτισμός της χώρας μας είναι οι ρίζες που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι πάνω κάτω έχουμε.

O όρος new traditional έρχεται να μπει για τα καλά στις ζωές μας -κυρίως στα αυτιά μας- κάνοντάς μας να χορέψουμε και πάλι με ελληνικά παραδοσιακά πειραγμένα τραγούδια, αυτή τη φορά όμως επειδή θέλουμε και όχι γιατί μας αναγκάζει η γιαγιά μας!

– Μίλησέ μας για τα παιδικά σου χρόνια και για τα ελληνικά κομμάτια που έχεις συνδέσει με στιγμές -προσωπικές ή όχι, και δεν θα ξεχάσεις ποτέ- π.χ. ένα τραγούδι που σου ΄λεγε η γιαγιά σου, άκουγες από γειτόνισσα.

Η μαμά μου έχει καταγωγή από ένα ορεινό χωριό στα Τζουμέρκα, το Αθαμάνιο, στο οποίο περνούσα όλα μου τα καλοκαίρια. Μια από τις ομορφότερες αναμνήσεις μου, είναι να γυρνάω βράδυ στο σπίτι από το πανηγύρι, Δεκαπενταύγουστο, σκασμένη από το φαΐ, κάτω από τον πεντακάθαρο ουρανό και το φεγγάρι και μέσα στην απόλυτη ησυχία του χωριού, να ακούγεται “Το φεγγάρι κάνει βόλτα” από την πλατεία, αλλά με μια πολύ ψυχεδελική ηχώ λόγω των βουνών γύρω γύρω. Ο δρόμος από την πλατεία στο σπίτι μου ήταν μια ανηφόρα με πολύ λίγα φώτα και σε συνδυασμό με την μουσική που ακουγόταν από μακριά και τα αμέτρητα αστέρια από πάνω μου, ήταν μια πολύ ιδιαίτερη και γοητευτική εμπειρία.

Μέχρι τα 16-17 μου παρ΄όλα αυτά, ήμουν από αυτές τις βλαμμένες που σνόμπαραν οτιδήποτε Ελληνικό και που δεν παραδέχονταν ότι ακούνε ποπ μουσική. Μεγαλώνοντας, απομυθοποίησα τον όρο “ποιότητα” και απενοχοποίησα τα μουσικά μου guilty -μέχρι τότε- pleasures, και άρχισα σιγά σιγά να επανεκτιμώ τα πάντα. Σα να “καθάρισε” το αυτί μου και ξαφνικά να απέκτησα τη δυνατότητα να ακούω μουσική που ήδη ήξερα σα να είναι η πρώτη φορά.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την παραδοσιακή μουσική, ειδικά αφότου έφυγα από την Ελλάδα. Ίσως ακούγεται παράξενο, αλλά την Ελλάδα την αγάπησα και την εκτίμησα αφότου έφυγα. Μέχρι να φύγω απλά μου την έσπαγαν όλα. Με το δίκιο μου βέβαια, αφού μεγάλωνα σε μια χώρα υπό διάλυση, που ένιωθα ότι με περιορίζει.

– Ποιες οι αντιδράσεις Ελλήνων και μη όταν έβαζες αυτού του είδους μουσική;

Άρχισα να ακούω πολύ Ελληνική μουσική μετακομίζοντας Λονδίνο και λόγω βιώματος κυρίως παραδοσιακά, πράγμα που παρατήρησα ότι δεν άρεσε πολύ στους Έλληνες κυρίως φίλους μου που έρχονταν στο σπίτι μου. Να μπαίνει από τα related τυχαία κάποιο παραδοσιακό και να μου λένε κατευθείαν “Έλα μωρέ, άλλαξέ το τώρα αυτό” χωρίς να του δίνουν μια ευκαιρία. Οι μη-Έλληνες φίλοι μου από την άλλη, να δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον και να γουστάρουν φουλ. Ένα βράδυ λοιπόν εδώ στο Λονδίνο, είχε έρθει σπίτι μου ο φίλος μου ο Abe (aka Brodsky) και μ’είχε πιάσει ένα τρελό homesickness κι άρχισα να του βάζω Ελληνική μουσική. Από Ημισκούμπρια μέχρι κλαρίνα. Κάπου στα κλαρίνα ο Abe έπαθε πλάκα. Για κάποιο λόγο του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση τα καγκέλια της Τσαμπά και μου ζήτησε να του στείλω link. Επόμενη μέρα μου έστειλε τα καγκέλια ρεμιξαρισμένα με τη δική του αισθητική και έπαθα σοκ.

smaragda-brodsky-1-risegr

IMG_0914

– Πώς με αυτά τα μουσικά ακούσματα σου ΄ρθε η ιδέα για αυτή σου τη συνεργασία;

Ήθελα να ξανασυστήσω την παραδοσιακή μουσική στους φίλους μου – έστω και ρεμιξαρισμένη – κι ο Brodsky ήθελε να μάθει και να ακούσει περισσότερα. Παράλληλα, μπήκε ο τρίτος και τελευταίος χρόνος σπουδών κι έπρεπε να δούμε τι θα κάνουμε για το final project μας. “Μπόμπα”, σκέφτηκα, “αυτό θα κάνουμε”. Ρώτησα τον Μπρόντσκι, ψήθηκε, το ίδιο κι οι καθηγητές μας, κι αποφασίσαμε να το κάνουμε όντως. Εγώ του έφτιαξα μια playlist που είχε μέσα από νησιώτικα μέχρι μοιρολόγια κι από ΄κει και πέρα άρχισε να ψάχνει μόνος του. Ο ίδιος επέλεξε τα τραγούδια, κάποια εκ των οποίων τα άκουσα πρώτη φορά μέσα από το πρότζεκτ. Technically, μου τα έμαθε ο Brodsky. Τεστάραμε το πρότζεκτ σε κάποια dj set του Μπρόντσκι στο Λονδίνο και είδαμε πως άρεσε πάρα πολύ στον κόσμο, γι΄αυτό θα προσπαθήσουμε να το προωθήσουμε κι εδώ. Ανεξάρτητα από το αν θ΄αρέσει το πρότζεκτ στο κοινό, για εμάς όλο αυτό ήταν μια φοβερή διαδικασία. Μάθαμε πολλά και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε.

– Ο σκοπός του όλου πρότζεκτ;

Ο κύριος σκοπός όλου αυτού, εκτός από το να φτιάξουμε μουσική που γουστάρουμε να ακούμε μόνοι μας μες στο σαλόνι μας, είναι να ανοίξει μια συζήτηση, ένας διάλογος. Να σκεφτούμε γιατί έχουμε την σχέση που έχουμε με την παράδοσή μας. Να προσπαθήσουμε καταλάβουμε καλύτερα ποιοι είμαστε, γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε, γιατί είναι αυτή η κουλτούρα μας, από πού προήρθαμε, πώς φτάσαμε εδώ. Γιατί είναι σημαντικά όλα αυτά; Γιατί τώρα πιο πολύ από ποτέ χρειαζόμαστε από κάπου να “κρατηθούμε”. Κάποιοι το ρίχνουν στην… αιθνηκή ηπαιρηφάνια, εγώ το έριξα στην πολιτιστική!

Aκούστε το εδώ!
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr