Δημοσιογράφος, παιδί μεταναστών, μας λέει για την προσφυγική κρίση εκ των έσω.

Γνώρισα την ελληνικής καταγωγής δημοσιογράφο Tania Karas στην εκδήλωση του Startupboat Peiraeus. H Tania μίλησε αποκλειστικά στο RISE για όσα έχει ζήσει εδώ και ένα χρόνο σε Κωνσταντινούπολη και ελληνικά σύνορα, στο πλευρό χιλιάδων προσφύγων, αρθρογραφώντας σε γνωστά μέσα όπως το Mashable, το Al Jazeera και το Reuters. Τhis is real life, not the 8 o`clock news:

taniakaras_risegr

Λίγα λόγια για σένα:
«Γεννήθηκα στο Chicago πριν από 26 χρόνια. Σπούδασα δημοσιογραφία και πολιτικές επιστήμες και πήρα το πτυχίο μου το 2011. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας μετανάστης, το ίδιο και οι γονείς της μητέρας μου. Συγκεκριμένα, οι γονείς της μητέρας μου γνωρίστηκαν στο πλοίο για την Αμερική και παντρεύτηκαν λίγο αργότερα. Ο πατέρας μου έφτασε στην Αμερική το 1973 χωρίς χρήματα, μόνο με τα ρούχα που φορούσε και το διαβατήριό του. Όπως πολλοί Ελληνοαμερικανοί, μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες ανθρώπων που επέλεξαν να αλλάξουν χώρα, προκειμένου να μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον. Θέλω να πιστεύω πως αυτές οι ιστορίες με βοηθήσαν στο να αντιλαμβάνομαι γιατί πρόσφυγες και μετανάστες έρχονται στην Ευρώπη.»

Περίγραψέ μας την έρευνά σου για την προσφυγική κρίση. Πού έχεις βρεθεί, ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός σου;

«To 2014  κάλυπτα το ρεπορτάζ καθημερινής εφημερίδας της Νέας Υόρκης σχετικά με την εισροή προσφύγων- κυρίως μικρά παιδιά- από την Κεντρική Αμερική στην χώρα. Οι περισσότεροι έκαναν αίτηση για άσυλο στην Αμερική, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τους πολέμους των συμμοριών που κατέστρεφαν τα σπίτια τους κάθε μέρα. Τότε πρόσεξα πόσα κοινά στοιχεία είχε αυτή η κατάσταση με το προσφυγικό κύμα της Ευρώπης.»

taniakaras5_risegr

«Αποφάσισα να κάνω αίτηση στο πρόγραμμα υποτροφιών Fullbright, που επιτρέπει σε αποφοίτους πανεπιστημίου να περάσουν 9 μήνες σε άλλη χώρα ερευνώντας ένα οποιοδήποτε θέμα. Στόχος μου ήταν να ερευνήσω την προσφυγική κρίση στην Ελλάδα, υπό το πλαίσιο της οικονομικής κρίσης. Στο μεταξύ, είχα παραιτηθεί από τη δουλειά μου και είχα μετακομίσει στην Τουρκία, όπου 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες επιλέγουν ως σημείο έναρξης για το ταξίδι τους στην Ευρώπη. Ζούσα την καθημερινότητα τους προσπαθώντας να μάθω για τις ζωές τους πριν από τον πόλεμο, τα όνειρα τους, τους λόγους που τους έκαναν να πιστέψουν πως ένα ταξίδι στην Ευρώπη αξίζει κάθε ρίσκο και κρύβει πιθανές ανταμοιβές. Για τους περισσότερους . Η προοπτική μιας ασφαλούς, σταθερής ζωής νικά κατά κράτος την πιθανότητα να τραυματιστούν ή ακόμα και να πεθάνουν στο δρόμο.»

taniakaras_risegr

«Ζω στην Ελλάδα από τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν και ξεκίνησα το πρόγραμμα Fullbright και από τότε έχω βρεθεί στη Λέσβο δυο φορές και ήδη προετοιμάζομαι για να βρεθώ ξανά εκεί, για τουλάχιστον ένα μήνα, όπως και σε άλλα νησιά-χώρους υποδοχής προσφύγων όπως η Χίος, η Σάμος και η Λέρος. Κάθε μέρα γνωρίζω πρόσφυγες και προσπαθώ να τους βοηθήσω όπως μπορώ για να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Συνήθως οι περισσότεροι όταν φτάνουν σε κάποια χώρα της Βόρειας Ευρώπης και είναι ασφαλείς, κάνουν check in στο Facebook για να μου δείξουν πως «όλα καλά, επιτέλους φτάσαμε». Τα δάκρυα χαράς και λύπης σε κάθε τέτοια ιστορία είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου.»

Γιατί οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν smartphones; Σε τι τους χρησιμεύουν;

refugees-smartphone-shore

«Tα smartphones μπορούν ακόμα και να σώσουν ζωές. Σκέψου πόσο χαμένος νιώθεις όταν έχεις χάσει το τηλέφωνο σου. Τώρα σκέψου κάποιον που έχει χάσει τα πάντα, το σπίτι του, την οικογένεια του και προσπαθεί να σώσει τη ζωή του. Το smartphone είναι ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσει όλα αυτά, τις φωτογραφίες των αγαπημένων του, το σπίτι του (όταν είχε σπίτι). Επίσης είναι το μέσο που τον συνδέει με το μέλλον του. Οι πρόσφυγες ενεργοποιούν το GPS στα τηλέφωνα τους για να βρουν ασφαλείς διαδρομές προς τις χώρες που θέλουν να φτάσουν. Επίσης χρησιμοποιούν εφαρμογές όπως Skype, Viber και WhatsApp για να επικοινωνήσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να τους πουν ότι είναι καλά.»

Περίγραψέ μας μια τρελή εμπειρία που έζησες στην Λέσβο. Τι σου έδωσε δύναμη για να συνεχίσεις την έρευνά σου;

taniakaras4_risegr

Στην πρώτη μου επίσκεψη στην Σκάλα Σικαμνιά με την ομάδα της Startupboat είχα μείνει άναυδη. Φανταστείτε ένα μικρό χωριό 200-300 κατοίκων, δίπλα στη θάλασσα, γεμάτο από παραδοσιακά σπίτια, το καθένα με το δικό του ανθισμένο κήπο και ένα λιμάνι γεμάτο με ψαρόβαρκες. Αυτό το χωριουδάκι είναι το επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης, με ντουζίνες από βάρκες με περισσότερους από 30 πρόσφυγες να φτάνουν κάθε μέρα και μερικά ηρωικά μέλη εθελοντικών οργανώσεων και ΜΚΟ να εργάζονται πρωί και βράδυ για την υποδοχή και περίθαλψή τους. Η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση της γενιάς μας συμβαίνει σε ένα μικρό ελληνικό χωριουδάκι. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Από την άλλη, αυτό το σπάνιο σταυροδρόμι πολύτιμών και εθνικοτήτων που έχει γίνει αυτό το μικροσκοπικό μέρος δεν σταματάει να με εμπνέει και να με γεμίζει δύναμη για την συνέχεια.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αμοιβή για έναν εθελοντή που βοηθάει τους πρόσφυγες;

helplingvolunteers_Risegr

«Δεν είναι εύκολο να αλλάξουμε τις μεταναστευτικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τον πόλεμο στην Συρία, αλλά μπορούμε να προσφέρουμε μια κουβέρτα και λίγο φαγητό σε κάποιον που μόλις πάτησε στεριά. Είναι μια μικρή πράξη ανθρωπιάς που σε κάνει να νιώθεις καλύτερος άνθρωπος.»

Παράλληλα φέτος το καλοκαίρι, κάλυψες το Δημοψήφισμα της ελληνικής κυβέρνησης για αμερικάνικα μέσα. Τι αντιδράσεις εισέπραξες περιγράφοντας το Δημοψήφισμα σε φίλους σου από την Αμερική;

tania
«Οι Αμερικάνοι έμειναν άφωνοι με το πόσο γρήγορα έγιναν όλα. Η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος και ό,τι ακολούθησε έμοιαζε με ένα δυνατό σεισμό. Αρκετοί Αμερικάνοι θαύμασαν τη γενναιότητα των Ελλήνων και πίστεψαν πως το 62% του «Όχι» θα έδινε μια διαπραγματευτική ισχύ στην Ελλάδα για ένα ευνοϊκότερο πρόγραμμα διάσωσης. Όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία, κανείς στην Αμερική δεν κατάλαβε τι συνέβη τελικά με το «Όχι». Δεν καταλάβαμε πώς ξεφούσκωσε τόσο γρήγορα αυτή επαναστατική ελληνική ενέργεια. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πώς γίνεται η μια χώρα της Ευρώπης να ασκεί τόσο δύναμη και επιρροή σε μια άλλη. Ήμασταν απόλυτα σίγουροι πως η Ελλάδα μπορούσε, ακόμα περισσότερο να κατευθύνει το μέλλον της…»

tania2

[themify_button ]Του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr