Η Σμαράγδα Αλεξανδρή aka Sma Rag Da είναι 21 χρονών και ασχολούμαστε μαζί της ήδη τα τελευταία 3 χρόνια. Όχι πως δεν θέλαμε... Η Σμαράγδα είναι ένα κορίτσι με όνειρα.

Η Σμαράγδα «φρονίμεψε»… και θα το ακούσεις και εσύ!

Η Σμαράγδα Αλεξανδρή aka Sma Rag Da είναι 21 χρονών και ασχολούμαστε μαζί της ήδη τα τελευταία 3 χρόνια. Όχι πως δεν θέλαμε… Η Σμαράγδα είναι ένα κορίτσι με όνειρα. Και λίγο Some Girls Are Bigger Than Others, για την ηλικία της, ναι. Πριν λίγο την ρώτησα «Από την Πάτρα δεν είσαι;«, γιατί έτσι ήξερα! Κι αυτό που μου απάντησε ήταν κάτι τελείως Σμα «Rock» Δα: «Γεννήθηκα Αθήνα, 8 μετακομίσαμε Πάτρα, 18 γύρισα Αθήνα, 19 έφυγα Λονδίνο. Έκλεισα τα 21 το Σεπτέμβρη. Δεν ξέρω από που είμαι…«.

Το «Wisdom Tooth« είναι ο νέος της ανεξάρτητος δίσκος που κυκλοφορεί σήμερα! Και αυτό που θέλω να σου πω είναι πως εάν ψάξεις μια λέξη για να εκφράσεις τον άνθρωπο Σμαράγδα -μετά απ΄όλα όσα διαβάσεις παρακάτω- ίσως δεν βρεις. Όχι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί δεν είναι μια. Αφού σου το ΄πα: Μερικά κορίτσια είναι «μεγαλύτερα» από άλλα…

– Σμαράγδα, για κάποιον που δεν σε γνωρίζει. Σε διαβάζει τώρα εδώ, σε αυτή τη συνέντευξη: Τι του λες; Από που κρατάει η σκούφια σου Σμαράγδα Αλεξανδρή;

Οk λοιπόν, είμαι η Σμαράγδα και γράφω μουσικές και τραγούδια. Επίσης τραγουδάω. Είμαι η μικρότερη από τέσσερις κόρες. Το «χαϊδεμένο», κοινώς. Κάνω συλλογή με Hot Wheels και συλλογή από εισιτήρια. Άμα δεν έχω φάει καλά έχω νεύρα όλη μέρα. Μ΄αρέσουν τα ταξίδια. Σε λίγες μέρες θα βγει το δεύτερό μου άλμπουμ το οποίο υπεραγαπώ. Μένω στο Λονδίνο και λατρεύω τη γειτονιά μου στην οποία έχει μάρκετ με αντίκες και ρούχα και φαγητά και τα πάντα κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Δεν τρώω κρέας και έχω κόψει εντελώς το αλκοόλ. Είμαι ο ορισμός του σπιτόγατου. Έχω επιβιώσει ολόκληρη σεζόν δουλεύοντας στη Μύκονο. Όσοι έχουν δουλέψει σεζόν καταλαβαίνουν. Έχω περάσει και ξεπεράσει διάφορα πράγματα κι είμαι πολύ περήφανη γι΄αυτό. Θέλω να γράψω ένα βιβλίο, το Σμανιφέστο. Αυτά κάνουν;

smaragda-alexandri-2-risegr

– Ποιο είναι το πιο αστείο πράγμα που έχεις κάνει στα Ίντερνετς;

Κοίτα, γενικά στα Ίντερνετς κυρίως σαχλαμάρες κάνω. Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αστείο πράγμα που έχω κάνει. Το προφίλ μου είναι ανοιχτό, μπείτε, δείτε και κρίνετε!

– Αχ, πες μας λίγο και για αυτούς που σνομπάρουν τις χαρές στα πανηγύρια και τον Έλληνα που επιλέγει, ως τρόπο διασκέδασης, το σκυλάδικο. Ναι, για τους λεγόμενους ψευτοκουλτουριάρηδες. 

 Είτε είναι στη μουσική είτε σε οτιδήποτε άλλο, όσοι κράζουν έχουν εξ΄ορισμού κάποιο προβληματάκι. Θέλω να πω, είναι απόλυτα λογικό να μην σου αρέσει κάτι αλλά γιατί να μπεις στη διαδικασία να κράξεις; Συνήθως αυτοί που κράζουν θέλουν να δείξουν τη δική τους μουσική «ανωτερότητα». Πραγματικά αν το σκεφτείς δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος. Πέρυσι έκανα μια εργασία της οποίας ο τίτλος ήταν «Defining quality in music». Ο σκοπός μου δεν ήταν τόσο το να ορίσω όντως την ποιότητα στη μουσική (γιατί ποιος ο λόγος του να χριστεί κάτι ως ποιοτικό στην τελική;), αλλά κυρίως το να καταρρίψω με επιχειρήματα όλες τις πανηλίθιες και δυστυχώς ευρέως διαδεδομένες αντιλήψεις περι ποιότητας. Η ποιότητα γενικά άμα δεις τον ορισμό της λέξης είναι το αποτέλεσμα σύγκρισης των στάνταρντς παρόμοιων πραγμάτων. Στην περίπτωση του φαγητού ή των υφασμάτων για παράδειγμα είναι πολύ πιο εύκολο να ορίσεις την ποιότητα καθώς υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια. Όσον αφορά στη μουσική όμως, η οποιαδήποτε σύγκριση είναι, πολύ απλά, ανούσια άρα και ο όρος «ποιότητα στη μουσική» είναι προβληματικός. Οι ψευτοκουλτουριάρηδες, όπως τους ονόμασες, είναι οι μόνοι που συζητάνε για ποιότητα γιατί το κόμπλεξ τους να δείξουν ότι είναι ανώτεροι είναι ισχυρότερο από την ικανότητά τους να εξερευνήσουν και να απολαύσουν μουσική χωρίς προκαταλήψεις! who cares όμως, αυτοί χάνουν!

– Είσαι ένας καλλιτέχνης με επιρροές; Eάν ναι, ποιες είναι αυτές;

Εκτός από την άπειρη μουσική που άρχισα να ανακαλύπτω μόνη μου από τη στιγμή που βάλαμε ίντερνετ, έχω πολλά βιώματα που σίγουρα σε κάποιο βαθμό έχουν διαμορφώσει τη μουσική μου αντίληψη. Για παράδειγμα, κάθε καλοκαίρι το περνούσα στο χωριό μου στα Τζουμέρκα – ηπειρώτικο κλαρίνο, το φεγγάρι κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα κι άλλα σχετικά. Παράλληλα, μεγάλο ρόλο έπαιξε ο άντρας της μεγάλης μου αδερφής που έχει μια τεράστια συλλογή από βινύλια και όποτε πήγαινα σπίτι τους μας έβαζε Marvin Gaye, Al Green, Stevie Wonder κλπ και χορεύαμε όλοι μαζί στο σαλόνι. Η αδερφή μου η Έλενα από την άλλη, άκουγε από Bob Marley μέχρι Terror X Crew. Η μαμά γούσταρε Μπίγαλη. Του μπαμπά του άρεσε η Βέμπο κι η Μαρινέλλα κι όλες οι άλλες της εποχής που έκαναν καριέρα με το μικρό τους όνομα. Πάρε και κατάλαβε. Όλα αυτά φυσικά δεν είναι εμφανή ως επιρροές στα κομμάτια μου αλλά ταυτόχρονα με έναν διακριτικό τρόπο είναι. Είναι όλα κομμάτι μου.

– Τις ταμπέλες γιατί τις «εφηύρε» όμως ο άνθρωπος; Μήπως γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το «διαφορετικό»;

Ο άνθρωπος εφηύρε τις ταμπέλες γιατί αλλιώς θα δυσκολευόταν πολύ να καταλάβει τον κόσμο. Είναι πολύ πιο εύκολο να ξέρεις μόνο το άσπρο και το μαύρο, το «σωστό» και το «λάθος», το «καλό» και το «κακό». Οι υπόλοιπες (50) αποχρώσεις του γκρι που βρίσκονται ενδιάμεσα είναι πολλή πληροφορία και δυστυχώς δεν έχουμε «εκπαιδευτεί» να φιλτράρουμε τα πράγματα. Δεν υπάρχει δυστυχώς η υποδομή. Όταν έκανα come out αυτό που μου έλεγε η μάνα μου ήταν πως έμαθε τον κόσμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο και δεν μπορώ στα 60 της να της «αλλάξω τα δεδομένα». Κατάλαβες; Μεγάλωσε σε έναν κόσμο που αν ήσουν γκέι έπρεπε να το κρύβεις. Αν όμως το κρύβεις, είναι σαν να συμφωνείς ότι είναι κάτι κακό. Κι αυτό έμαθε η μάνα μου. Ότι είναι κακό. Αν περισσότεροι άνθρωποι μιλούσαν ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία τους (στο συγκεκριμένο παράδειγμα) ο κόσμος θα αποκτούσε σιγά σιγά την απαραίτητη «τριβή» καθώς και τα απαραίτητα ερεθίσματα να κάτσει να σκεφτεί, να αναθεωρήσει κι εν τέλει να αποδεχτεί το διαφορετικό, όχι μόνο όσον αφορά στις σεξουαλικές προτιμήσεις αλλά και γενικά.

smaragda-alexandri-1-risegr

– Πόσο καιρό λείπεις στην Αγγλία και τι ακριβώς κάνεις εκεί; Αν και κάτι έχουμε δει…

Είναι ο τρίτος μου χρόνος στο Λονδίνο, φέτος παίρνω πτυχίο! Σπουδάζω ένα φανταστικό πράγμα που λέγεται Commercial Music στο πανεπιστήμιο του Westminster. Μελετάμε τη μουσική και τη μουσική βιομηχανία από όλες τις πλευρές: μπιζνες, μάρκετινγκ, κοινωνιολογία, live industry, τα πάντα! Εκτός από τις σπουδές αυτό που κάνω κυρίως είναι να κρυώνω, να τρώω σαν ζώο, να παίζω GTA V και να γυρνοβολάω σαν τον τουρίστα.

– Ο Παντελής Παντελίδης τι σχέση έχει με όλα αυτά; Για εξήγησε σε όσους σου «τη λένε». Ή τουλάχιστον προσπαθούν.

Η πτυχιακή μου (8,000 λέξεις) ήταν μια ανάλυση στο φαινόμενο του Παντελίδη που ανεξάρτητα από το τι μουσική ακούει κανείς είναι ένα εκπληκτικό και πάρα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά. Δεν έπαιξε ρόλο μόνο ο ίδιος και η μουσική του αλλά και η εποχή στην οποία ζούμε. Η τρελή επιτυχία του παιδιού της διπλανής πόρτας σήμαινε πολλά παραπάνω για το μέσο Έλληνα εν καιρώ κρίσης συγκεκριμένα. Με βοήθησε πολύ στην εργασία το γεγονός ότι διάφοροι βλάκες άρχισαν να με κοροιδεύουν λόγω του θέματος χωρίς να ξέρουν καλά καλά περί τίνος πρόκειται γιατί μου έδωσαν πάτημα να θίξω ακόμα ένα θέμα: την προκατάληψη απέναντι στο λαικό και το σκυλάδικο. Απέδειξαν αυτό που σου έλεγα από πάνω, ότι όσοι κράζουν διψάνε για επαίνους! Μπράβο σας που ακούτε μόνο έντεχνη μουσική και όχι άτεχνη! Μπράβο σας που δεν ακούτε σκυλάδικα ή ποπ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ!

– Nέος -ανεξάρτητος- δίσκος, Wisdom Tooth, ήρθε η ώρα να μιλήσεις για αυτόν.

Τι να πρωτοπώ! Το Wisdom Tooth είναι μια συλλογή ιστοριών από την φάση μετά την εφηβεία που είσαι μεν νομικά ενήλικας αλλά δεν ξέρεις και που σου πάνε τα τέσσερα. Emerging Adulthood ονομάζεται επισήμως αυτή η φάση. Γι΄αυτό άλλωστε και Wisdom Tooth, «φρονιμίτης». Γιατί σε αυτή την περίοδο «φρονίμεψα» λιγάκι. Αποφάσισα ότι δε θέλω να πουλήσω ηλεκτρονικά το άλμπουμ μου. Βγαίνει στις 20 Δεκέμβρη ως δώρο Χριστουγέννων. Είναι πολύ διαφορετικό από το πρώτο μου άλμπουμ «Queen of the Surreal» καθώς – όπως είναι λογικό – εγώ η ίδια άλλαξα πολύ από τότε. Έχω πειραματιστεί πολύ σε αυτό το άλμπουμ κι έχω δώσει πολλή σημασία στο κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Είμαι κατενθουσιασμένη κι ελπίζω να το αγαπήσετε όσο το αγαπάω εγώ!

– Πότε να σε περιμένουμε πίσω; Ή μήπως ποτέ;

Δεν ξέρω ρε φίλη, τι να σου πω. Από τη μια μου τη βαράει που δε βλέπω θάλασσα από την άλλη μ΄αρέσει τόσο πολύ ο τρόπος που λειτουργούν εδώ τα πράγματα. Αρχικά λειτουργούν, ας ξεκινήσουμε από ΄κει. Θα σου πω ένα απλό παράδειγμα. Θυμάμαι είχε χαλάσει ένα συντριβάνι σε μια πλατεία και είχα περάσει επόμενη μέρα και το είχανε φτιάξει. Στην Πάτρα στα Ψηλαλώνια που έμενα το συντριβάνι σταμάτησε να λειτουργεί μια μέρα και φτιάχτηκε μετά από 7 περίπου χρόνια (lol). Μπορεί να σου ακουστεί παράξενο, αλλά νιώθω περισσότερη ασφάλεια εδώ. Αν κέρδιζα το τζόκερ βέβαια θα ερχόμουν Ελλάδα δαγκωτό και θα έμενα στο χωριό μου όπου θα έφτιαχνα στουντιάρα. Θα είχα παράλληλα τις ντοματούλες μου και τα αγγουράκια μου και μην τον είδατε τον Παναή! Μέχρι τότε, βλέπουμε.

[themify_box style=»blue info rounded» ]

Για να ακούσεις και εσύ το νέο άλμπουμ της Sma Rag Da κάνε κλικ ΕΔΩ

facebook.com/SmaRagDaMusic

instagram.com/sma_rag_da

[/themify_box] [themify_button ]Tης Σοφίας-Θεοδώρας Γιλτίζη[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr