syd records main risegr

Και κάπου εκεί ψηλά ο Syd Barrett είναι κάπως περήφανος για το στενό της Πρωτογένους…

[themify_button ]Της Σοφίας-Θεοδώρας Γιλτίζη[/themify_button]

 

Σε ένα από τα πρώτα του κείμενα ο Νίτσε έγραψε πως «Αυτό που μένει είναι η μουσική. Ποιος θα μπορούσε να απορρίψει έναν ήχο; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Μπαχ είναι περισσότερο ή λιγότερο «αληθινός» από τον Μότσαρτ ή τον Μπετόβεν; Δεν θα απευθυνθώ παρά σ’ εκείνους που έχουν άμεση σχέση με τη μουσική. H μουσική δεν είναι μια τέχνη σαν τις άλλες, είναι η ανώτερη έκφραση της ζωής. Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος…«.

Η αλήθεια είναι πως μόλις περάσεις το κατώφλι του Syd Records θα θες να κάτσεις απέναντι από τον Μάνο Καρακατσάνη και να μιλάτε με τις ώρες (και μια μπύρα στο χέρι) για τη Μουσική. Αυτό το θείο δώρο ενός άγνωστου(;) Θεού, ναι. Το μικρό αυτό βασίλειο του Syd έκλεισε ένα χρόνο λειτουργίας στο στενό της Πρωτογένους! Κι αυτή την Κυριακή θα γιορτάσει μαζί με όλους εμάς και άλλα δισκάδικα της περιοχής, από τις 11 το πρωί, αυτό που έχει μάθει ένα χρόνο τώρα να κάνει πολύ καλά: Να μοιράζεται τις στιγμές που ζούμε εκεί -και όχι μόνο- μετά μουσικής…

– 1 χρόνο στην οδό της Πρωτογενούς: Τι σας έμαθε ο δρόμος της;

Πολλά, αλλά μάλλον θα τα κρατήσω για εμένα! Θα σου πω όμως ότι η υπομονή είναι μεγάλη αρετή όταν συναναστρέφεσαι με τόσο κόσμο και οι θετικές εκπλήξεις μπορεί να είναι πολύ περισσότερες απ΄οσες νομίζεις, αρκεί να έχεις ανοιχτά μάτια για να τις δεις. Γνωρίσαμε πολύ κόσμο αυτό τον πρώτο χρόνο και σίγουρα κάναμε καλούς φίλους.

– 12 μήνες λοιπόν, άνθρωποι να μπαινοβγαίνουν, πολλά τα sessions – πολλά και τα κρύα του χειμώνα. Ανάμεσα στη συντροφιά τόσων δίσκων τι ήταν αυτό που παρατηρούσες συνήθως να αλλάζει με τις μέρες;

Αυτό που μου έχει κάνει τρομακτική εντύπωση είναι πώς αλλάζουν οι μουσικές επιλογές του κόσμου ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Σίγουρα το φανταζόμουν, αλλά το να το βλέπεις, εποχή με την εποχή είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Για παράδειγμα το καλοκαίρι θα κινηθεί άνετα ο τομέας με τα πιο soul/world/jazz πράγματα, ενώ στον βαρύ χειμώνα ο κόσμος διάλεγε πιο acoustic/dark μουσικές.

syd-1-risegr

– Ποιος ήταν ο καλλιτέχνης που δεν περίμενες ποτέ να παίξει σε έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο και ποιος είναι αυτός που φυσικά θα ήθελες να δεις;

Σίγουρα το ότι καταφέραμε να παίξει ο King Dude εδώ και ο Sean Ragon των Cult of Youth για εμένα ήταν μεγάλη έκπληξη. Από τα εγχώρια θυμάμαι έντονα το δικό μας (Mani Deum)  φυσικά, γιατί είχα άγχος (!) , του Μάριου Βισβίκη & Πάνου Τσίγκου με τα ιδιαίτερα όργανα τους, των Cyanna Mercury για το ταξίδι και των Chickn και Jack Heart, αλλά όλα τα Syd Sessions είναι μια ξεχωριστή κατάσταση που αξίζει κάποιος να έρθει και να ζήσει από κοντά, πιστεύω. Θα ήθελα να δω πολλούς εδώ μέσα, το μόνο σίγουρο, αλλά ένα όνομα που μου έρχεται στο μυαλό στα γρήγορα είναι η Λένα Πλάτωνος.

– Ποιος είναι ο καλλιτέχνης που θα έλεγες πως σε αυτόν τον 1 χρόνο έχει ειπωθεί τις περισσότερες φορές το όνομά του μέσα στο μαγαζί;

Πάλι χωρίς πολύ σκέψη: Nick Cave, King Gizzard and the Lizard Wizard και Brian Jonestown Massacre.

syd-2-risegr

– Θα ήθελες να περάσει, ένα πρωί, την πόρτα και να μπει μέσα ο/η/οι … ;

Ένα βράδυ μπήκαν κάτι παιδιά με κιθάρες και ένα μπουκάλι κρασί και πιάσαμε την κουβέντα για δίσκους. Μετά από λίγο μου είπαν ότι είναι οι Allah-Las, ήπιαμε κρασί και μπύρες και ακούσαμε βινύλια. Οπότε όλα τα περιμένω. Θα είχε ενδιαφέρον να μπει ένα οποιοδήποτε μέλος των Bad Seeds.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr