19 χρόνια μετά το θάνατο του Stanley Kubrick, μια αναδρομή στην πιο αμφιλεγόμενη ταινία του

Εισαγωγή: Ανάμεσα σε Δυο Λάμψεις

Τo “The Shinning” θεωρητικά βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Stephen King. Όμως αυτή η ταινία του Stanley Kubrick δεν είχε παρά ελάχιστα κοινά σημεία αναφοράς με το βιβλίο. Ο ίδιος ο Kubrick έβρισκε το γράψιμο του King “όχι και τόσο ενδιαφέρον” και δημιούργησε από την αρχή ένα βασικό χαρακτήρα (Jack Torrance) και μια ιστορία πνιγμένη στο σκοτάδι και το μεταφυσικό τρόμο, μια ιστορία που απείχε χιλιόμετρα από τον «average Joe που εθίζεται στο αλκοόλ και βλέπει φαντάσματα», που είχε φανταστεί ο Stephen King και χρόνια μετά, επανέφερε σε μια νέα εκδοχή της ιστορίας του, στη τηλεταινία “The Shining” του 1997.

 

Μηδένισε τον «τρόμο» του King και επινόησε ένα δικό του, ρεαλιστικό και παράλληλα ακραία ανεξήγητο τρόμο.

Αυτός είναι ένας λόγος που συνεχίζω να υποκλίνομαι στο μεγαλείο του Stanley Kubrick και στη «Λάμψη» του.

Κεφάλαιο 2: Τα βασανιστήρια

Το 1979, η Shelley Duvall ήταν μια καλή δραματική ηθοποιός. Η συνεργασία της με τον Stanley Kubrick ήταν η κερκόπορτα που την οδήγησε στην απόσυρση της από την υποκριτική. Και στην παράνοια. Η σκηνή που κρατάει ένα ρόπαλο και απειλεί τον Jack Nicholson φημολογείται πως γυρίστηκε 35 φορές. Κάποιοι λένε πως γυρίστηκε 127 φορές. Ο ίδιος ο Kubrick λέγεται πως είχε ζητήσει από τα μέλη του συνεργείου να της φέρονται σκληρά, στα όρια της ψυχολογικής βίας, ώστε στο τελευταίο ημίωρο της ταινίας να δείχνει γνήσια θλιμμένη και βασανισμένη. Η ίδια η ηθοποιός σε συνεντεύξεις της εκείνη την εποχή δήλωνε πως σιχαινόταν τον χαρακτήρα της στη «Λάμψη» και προτιμούσε τον ρόλο της Olive Oil, που υποδύθηκε λίγο αργότερα, πως είχε «περισσότερο βάθος».

Κεφάλαιο 3: Τα σκόπιμα λάθη

Παράθυρα που δεν οδηγούν πουθενά, ένας λαβύρινθος που εμφανίζεται ξαφνικά, δωμάτια σχεδιασμένα μακριά από τη λογική, μια μοκέτα με σχεδιαστικά μοτίβα που αλλάζουν διαρκώς, μια τηλεόραση που παίζει να είναι συνδεδεμένη: Η «Λάμψη» είναι γεμάτη λάθη, σεναριακά, σχεδιαστικά, υποκριτικά. Και αυτό είναι κάτι που το έχει παραδεχθεί και ο αδελφός και συνεργάτης του Kubrick, Jan Harlan, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Guardian: “Ο κόσμος λέει πως το “The Shining” είναι μια ταινία που δεν έχει λογική. Σωστό! Καμία ταινία με φαντάσματα δεν έχει λογική.»

Κεφάλαιο 4: Τα φαντάσματα είναι αληθινά

“Νομίζω πως οι ιστορίες με φαντάσματα είναι αισιόδοξες, γιατί μας αποδεικνύουν πως υπάρχει κάποια ζωή και μετά το θάνατο, δεν συμφωνείς;»
«Αν όμως (οι χαρακτήρες) δεν είναι φαντάσματα;
(διάλογος King – Kubrick)
«Ο θεατής αναρωτιέται: «Μήπως ο Jack σκέφτεται όλα αυτά γιατί είναι τρελός;» και είναι δύσπιστός ως προς τα μεταφυσικά φαινόμενα. Στη συνέχεια βυθίζεται τόσο έντονα μέσα στην ιστορία, που καταλήγει στο τέλος να αποδέχεται το μεταφυσικό χωρίς να το παίρνει είδηση» (Stanley Kubrick)

Κεφάλαιο 5: Το Τέλος

Υπάρχει άραγε Τέλος στο «The Shinning»;