Η ομάδα του Sportime.gr σε ένα μάθημα ποδοσφαιρικής και Μουντιαλικής ιστορίας.

Είναι αλήθεια, θα βγω από τη ντουλάπα και θα το παραδεχτώ. Ονομάζομαι Γιάννης Δημητρέλλος και παρότι έχω μια ακραία αγάπη για το μπάσκετ, σε ότι αφορά το ποδόσφαιρο, η σχέση μου είναι… μακριά και αγαπημένοι! Στο σχολείο, όταν τα άλλα παιδιά αντάλλασσαν αυτοκόλλητα Panini του Βασίλη Τσιάρτα, του Μηνά Χατζίδη και του Γιώργου Δώνη, εγώ τους ρωτούσα αν ο Eddie Johnson μπορεί να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να πάρει την Ευρώ-κούπα και με κοιτούσαν με βλέμμα «από πού ήρθε αυτός και τι θέλει από τις ζωές μας;»

Σε ένα καλοκαίρι που δεν έχει Μουντομπάσκετ, που θα περάσουμε 3+ μήνες χωρίς επίσημους αγώνες μπάσκετ, αποφάσισα να σπάσω τη σχέση πολικών θερμοκρασιών που έχω με το ποδόσφαιρο και να δω αγώνες του φετινού Μουντιάλ.  Προηγουμένως, ως original άσχετος με τη μπάλα, ζήτησα την πολύτιμη συμβολή της ομάδας του Sportime.gr, ώστε να με διαφωτίσει για όσα έχουν συμβεί στη σύγχρονη ιστορία του θεσμού.

Ακολουθεί ένα αφήγημα από την περιπέτεια μου στον προτελευταίο όροφο του κτηρίου της οδού Ιφιγένειας.

Μάνος Ανδρουλάκης

Η δεκαετία του 1980 είναι ένα καταφύγιο φωτεινών αναμνήσεων για όσους γεννήθηκαν παραμονές ή στα ξεκινήματα της. Σε μια χρονιά που σημαδεύεται από το τραγικό ατύχημα του Chernobyl και τις ψυχροπολεμικές συγκρούσεις Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης, το «Χέρι του Θεού» Μαραντόνα στο Μουντιάλ εκείνης της χρονιάς, είναι η απόδειξη πως η πραγματικότητα μπορεί έστω και για λίγα δευτερόλεπτα να βαδίσει χέρι-χέρι με τη μυθοπλασία, με το αποτέλεσμα να είναι επικό.

Αντίστοιχη διαφήμιση για το άθλημα έχει υπάρξει και η εθνική Καμερούν του 1990, του θρυλικού Ροζέ Μιλά (για τον οποίο υπάρχει και ένα εντελώς WTF trivia για το πραγματικό όνομα του). Στο φετινό Μουντιάλ, αν υπάρχει μια ομάδα που οφείλει να κάνει την ολική επαναφορά της στους τίτλους, αυτή είναι η Αργεντινή.

Νότα Μουστάκα

Το όνομα Oliver Kahn, αν έχεις γεννηθεί μετά το 1999, ίσως να μη σου λέει πολλά. Αν όμως έχεις παρακολουθήσει ποδόσφαιρο τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, τότε θα συμφωνήσεις με τη Νότα Μουστάκα, πώς η παρουσία του Γερμανού πορτιέρε στη διοργάνωση του 2002 ήταν καθοριστική, ήταν απόδειξη πως σε μια ομάδα ποδοσφαίρου όχι μόνο το «9» ή το «11», αλλά και ο άσσος μπορεί να κλέψει την παράσταση και να οδηγήσει την ομάδα του σε διακρίσεις ή και από ένα λάθος να γίνει μοιραία φιγούρα και να στερήσει από την ομάδα του τον τίτλο. Η διοργάνωση που έγινε το 2002 σε Κορέα/Ιαπωνία χάρισε στην Βραζιλία τον 5ο κατά σειρά τίτλο της, με τη Γερμανία να παίρνει τη δεύτερη θέση, έχοντας περάσει δια πυρός και σιδήρου από μια σκληρή αναμέτρηση με την έκπληξη της διοργάνωσης, Νότια Κορέα.

Μιχάλης Γκιουλένογλου

Υποστηρίζει την Αγγλία, αν και είναι σίγουρος πως μάλλον μετά τη φάση των ομίλων θα περάσει από το αεροδρόμιο, θα πάρει το πρώτο αεροπλάνο και θα επιστρέψει στο βασίλειο της Meghan Markle και του Πρίγκιπα Harry. Το Μουντιάλ του 1986 είναι αυτό που του έχει μείνει περισσότερο στο μυαλό και θεωρεί ότι η Ολλανδία είναι η πιο αδικημένη εθνική ομάδα όλων των εποχών.

Νίκος Μπουρλάκης

Μπορεί να έχουν περάσει 36 ολόκληρα χρόνια, αλλά ο μπασκετικός της ομάδας, Νίκος Μπουρλάκης έχει σημειώσει σαν επιγραφή από neon στο μυαλό του, το Μουντιάλ του 1982. H Ιταλία του Paolo Rossi, αλλά και η Βραζιλία του Socrates είναι δυο αρχετυπικά σύνολα ποδοσφαίρου, δύο ομάδες που πρέπει να δει κάποιος που δεν γνωρίζει από ποδόσφαιρο (ή και κάποιος εξωγήινος που μόλις προσγειώθηκε στον πλανήτη Γη) για να μυηθεί στο άθλημα. Αποτελεί σχεδόν αυτονόητο και για τον Νίκο, ότι η Αγγλία θα έχει μια πολύ σύντομη παρουσία στα γήπεδα της Ρωσίας.

Αλέξανδρος Χρηστάκος

Μουντιάλ σημαίνει Μαραντόνα, «το Χέρι του Θεού» και όλα όσα έχει προσφέρει στην Εθνική Αργεντινής και στο Παγκόσμιο Ποδόσφαιρο αυτή η αρχετυπική φιγούρα του αθλήματος (και φυσικά το μυαλό μου πηγαίνει και στο Μουντιάλ της Αμερικής όπου ο Ντιεγκίτο αφού τρομοκράτησε την εθνική Ελλάδος στο μεταξύ μας 4-0, σπίλωσε το όνομα του όταν βρέθηκε να έχει κάνει χρήσεις ουσιών). Μουντιάλ για τον Αλέξανδρο, επίσης, είναι οι εθνικές ομάδες της Ευρώπης που πάντα θα επισκιάζονται από τις εθνικές ομάδες της Λατινικής Αμερικής, είναι ο Neymar και οι παίκτες της Σελεσάο που καταφθάνουν στη Ρωσία με άγριες διαθέσεις.

Αναστάσης Καραμουσαδάκης

«Για την Αγγλία, από εδώ και στο εξής, η κάθε νίκη θα αποτελεί έκπληξη» προφητεύει με βεβαιότητα ο Αναστάσης, επιβεβαιώνοντας πως η εθνική ομάδα της Γηραιάς Αλβιώνας έχει προτιμήσει να θυσιάσει στην πυρά το ποδοσφαιρικό της πεπρωμένο και ίσως σε κάποια επόμενη διοργάνωση να κατεβάζει βασικό σέντερ φορ τον Λιαμ Γκαλαχέρ και λίμπερο τον αδελφό του Νόελ. Σταθερή αξία θεάματος, φαντεζί εξέδρας και ποδοσφαιρικών συγκινήσεων για τον Αναστάση ήταν και θα είναι η Βραζιλία, ενώ η παρουσία της Γαλλίας στο φετινό Μουντιάλ αποτελεί τον αδιευκρίνιστο παράγοντα «Χ», δηλαδή είναι ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο.

Έλβη Μιχαηλίδου

Προφανώς και θα μιλούσα για Μουντιάλ με την Έλβη, τον άνθρωπο που έχει ακτινογραφήσει με τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις της, πολλούς από τους ανερχόμενους σταρ της Superleague. H Έλβη είναι ένας άνθρωπος που ζει και απολαμβάνει το Σήμερα, όποτε γι` αυτό μου σύστησε το τρέχον Μουντιάλ της Ρωσίας, ως το καλύτερο μέχρι στιγμής, ως αυτό που πρέπει να παρακολουθήσω για να αποκτήσω εικόνα του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Καθώς προσπαθούμε να αναλύσουμε και με την υπόλοιπη ομάδα του Sportime το γιατί απεχθανόμαστε τόσο πολύ την εθνική Γερμανίας, η Έλβη προβλέπει πως η Βραζιλία του Neymar θα φτάσει πολύ ψηλά, ενώ μου εκμυστηρεύεται και μια έντονη συμπάθεια προς έναν συγκεκριμένο Ισλανδό ποδοσφαιριστή, που δεν θα καταφέρω ποτέ να προφέρω το όνομα του. Επίσης, αξίζει να τονίσουμε ότι η Έλβη στηριζει με σιδερένια πίστη, με ελπίδα, θάρρος και αυταπάρνηση την ΑΓΓΛΙΑ, γιατί όλοι αγαπάμε τα αουτσάιντερ που κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περιμένεις, φτάνουν στο Έβερεστ της απόλυτης καταξίωσης.

Γιάννης Χωριανόπουλος

Μια καλή ιστορία επιστροφής, μια εκδίκηση εκείνων που έμοιαζαν ξεγραμμένοι, αλλά κατάφεραν να φωνάξουν «παρόντες» και να φτάσουν ως το τέλος, είναι μια κινητήριος δύναμη που μπορεί να στρέψει τον θεατή προς το να παρακολουθήσει με δέος την εκάστοτε συλλογική διοργάνωση. Ο Γιάννης πιστεύει στην Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι, πιστεύει σε ένα comeback από την πολυσυζητημένη υπερδύναμη. Υπάρχει άραγε ελπίδα; Ως προς τη σύγχρονη ιστορία του θεσμού, η Γερμανία του 1990, με μπροστάρη τον Lothar Matthaus.

Λάμπρος Γκαραγκάνης

Ανάμεσα στα ρητά του Gary Lineker και στην πραγματικότητα, ο Λάμπρος Γκαραγκάνης παρατάσσει όσα μας δείχνει η πραγματικότητα, η ιστορία του ποδοσφαίρου, μέσα στην οποία, η «Νασιοναλμανστραφτ» έχει γράψει χρυσές σελίδες (και συνεχίζει να γράφει). Από τη σύγχρονη ιστορία του θεσμού, ο Λάμπρος κρατάει τις αναμνήσεις του 2002, ένα Μουντιάλ που ενίοτε έκαψε τα μάτια μας ως προς το θέαμα και ήταν το πρώτο που παρακολούθησε και στο οποίο εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Στη σύντομη συζήτηση μας, ο Λάμπρος υπογραμμίζει την περίπτωση της εθνική ομάδα της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, ως την απόλυτη περίπτωση «What If», ως μια εθνική ομάδα που αν δεν είχε υπάρξει ο διχασμός του πολέμου, θα συνέχιζε να μας προσφέρει ονειρεμένες στιγμές στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, αλλά και σε κάθε άλλο συλλογικό άθλημα.

Γεράσιμος Μανωλίδης

O Γενικός Διευθυντής του Sportime, Γεράσιμος Μανωλίδης, είναι ένας άνθρωπος «κινητή εγκυκλοπαίδεια» ως προς το γερμανικό πρωτάθλημα και μοιάζει λογική η υποστήριξη του προς την εθνική ομάδα της Γερμανίας. Παρ`όλα αυτά, ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και δίνει τον τελικό να «γέρνει» προς Λατινική Αμερική. Σημειώστε:

Φέτος, είναι καιρός για Βραζιλία! Δεν είναι; Βλέπω μίνιμουμ τελικό να φτάνουν. (Γ.Μ)

Ο Γεράσιμος ανάμεσα στο πολιτισμικό/ποδοσφαιρικό σοκ της συμμετοχής της Ελλάδας στο Μουντιάλ του `94 και στην αντίστοιχη συμμετοχή της εθνικής μας στη διοργάνωση του 2014, χωρίς δισταγμό επιλέγει τη δεύτερη, που συνδυάστηκε και με την αλησμόνητη πρόκριση στην επόμενη φάση και μου χαρίζει μια ατάκα που νομίζω ότι συνοψίζει την αναποδιά και τον εσωτερικό διχασμό που βιώνει κάθε άνθρωπος που έχει παρακολουθήσει την πορεία της Αγγλίας τα τελευταία 30 χρόνια.

Αγγλία. Σε όλα ανάποδοι σαν έθνος ρε παιδί μου. Μας ζάλισαν με το «εμείς γεννήσαμε το ποδόσφαιρο». Ε, εσείς το γεννήσατε, κι εσείς το σκοτώσατε! Δεν βλέπεται η Εθνική τους, χρόνια τώρα.

ΥΓ: Έχει γούστο να το σηκώσει φέτος η Αγγλία!