Η ομάδα που μας δίνει λόγους να μη μεγαλώσουμε ποτέ γίνεται σήμερα 93 ετών.

Στις 10 Μαρτίου 1925 ιδρύεται ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, μια λέσχη της οποίας,  στόχος ήταν «η συστηματική καλλιέργεια και ανάπτυξη των δυνατοτήτων των αθλητών να συμμετάσχουν σε αθλητικούς αγώνες, η διάδοση του αθλητικού ιδεώδους του Ολυμπισμού και η προώθηση της αθλητικής και φιλανθρωπικής απόδοσης μεταξύ των νέων σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας, υπογραμμίζοντας ως θεμέλιο μια υγιή, ηθική και κοινωνική βάση» (Wikipedia).

Ο αξιωματικός του πολεμικού Ναυτικού Νότης Καμπέρος ήταν εκείνος που πρότεινε το όνομα «Ολυμπιακός» ενώ ο βιομήχανος Μιχάλης Μανούσκος του έδωσε την οριστική του εκδοχή ως «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς», με τα 5 αδέλφια Ανδριανόπουλοι να γίνονται οι πρώτοι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας.

Πέρασαν κιόλας 93 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Μέσα σ`αυτές τις 9 δεκαετίες, ο Ολυμπιακός απέκτησε ομάδα σχεδόν σε κάθε ομαδικό και ατομικό σπορ και διαδόθηκε ως ιδέα και τρόπος ζωής και αντίληψης της αθλητικής πραγματικότητας, ως μια τεράστια τρέλα, σε όλο τον κόσμο. Γιατί όμως «τρέλα» και γιατί «αμετανόητη». Θα εξηγήσω:

Μια παράξενη δύναμη

Η πρώτη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου να δηλώνει Ολυμπιακός ήταν στις αρχές της δεκαετίας του `90, όταν είδα τον μεγάλο μου ξάδελφο να φοράει την ριγωτή ερυθρόλευκη φανέλα, καθώς προετοιμαζόταν για ένα παιχνίδι της ομάδας νέων όπου ήταν μέλος. Τα μάτια μου έπεφταν κατευθείαν στο σήμα του δαφνοστεφανωμένου έφηβου, που έμοιαζε περισσότερο με ένα «πανκιό», έναν outsider, ένα τύπο που δεν είχε πολλά λεφτά ή κάποια επιφανή καταγωγή και μάλλον δεν χωρούσε πουθενά. «Πόσο τέλειο θα είναι να φορέσω αυτή τη φανέλα κάποτε» σκεφτόμουν με το μυαλό ενός 6χρονου και φυσικά αυτό δεν άργησε πολύ, καθώς από το 93 κυκλοφορούσα στις αλάνες της πλατείας Κοραή και περιχώρων με τη φανέλα με το χορηγό «Diana” και το «11» του σπουδαίου -τότε- κυνηγού Μπεντ Κριστενσεν.

Από τότε ήμουν βέβαιος πως το να φοράς την ερυθρόλευκη ριγωτή, σου δίνει ένα είδος ψυχικής δύναμης. Μια δεκαετία αργότερα, όταν έτυχε να φορέσω ξανά την ερυθρόλευκη, με τον αριθμό και το όνομα του Κριστιάν Καρεμπέ – και καθώς παρακολουθούσα την ομάδα εκείνης της χρονιάς σε εντός έδρας αγώνα- ένιωσα και πάλι αυτή την παράξενη δύναμη να με κατακλύζει.  Δεν εξηγείται. Συμβαίνει όμως. Γιατί αν είσαι Ολυμπιακός νομίζεις ότι έχεις αυτή την παράξενη δύναμη να πετύχεις ότι βάλεις στο μυαλό σου.

Εχθροί του προβλέψιμου

Τον Απρίλιο του 1993, το Πασαλιμάνι φλεγόταν από εκατοντάδες Ολυμπιακούς που πανηγύριζαν την πρόκριση της θρυλικής τότε ομάδας του Γιάννη Ιωαννίδη στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Τόσο στον Τύπο της εποχής όσο και ανάμεσα στους Πειραιώτες ένα ήταν βέβαιο: Ή κούπα ήταν δική μας, βρέξει-χιονίσει. Η τραγωδία που ακολούθησε στον αγώνα ενάντια στη Μπανταλόνα ήταν ξεκάθαρη απόδειξη ότι η ομάδα αυτή σε κάθε άθλημα έχει τον τρόπο να σε στείλει το ίδιο εύκολα στον παράδεισο και στην κόλαση. Στο μπάσκετ η ομάδα κατάφερε να χάσει αγώνες από τον αιώνιο αντίπαλο μέσα από τα χέρια της, στο ποδόσφαιρο κατέβηκε πριν από αγώνες με σπουδαίες δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου όπως η Μαρσέιγ (1994) η Σεντ Ετιέν και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με διάθεση ανωτερότητας και αποτελέσματα τραγικά.

Παράλληλα ο Ολυμπιακός ανά τα χρόνια έχει πετύχει απρόβλεπτες, σχεδόν μυθικές νίκες και μνημειώδεις κατακτήσεις τροπαίων, που καταφέρνουν να εκτοξεύουν σε μια στρατόσφαιρα χαράς κάθε οπαδό του. Κανείς Ολυμπιακός δεν ξεχνάει το διπλό στη Βρέμη, τα 6 γκόλ στη Λεβερκούζεν, το έπος της Ευρωλίγκα στη Κωνσταντινούπολη, τα ευρωπαϊκά τρόπαια στο βόλεϊ, τη σχεδόν ισόβια παντοκρατορία στο πόλο.

Περηφάνια που αντέχει

Ολυμπιακός πέρα από το να πανηγυρίζεις τις νίκες και τα τρόπαια, σημαίνει και το να παρακολουθείς αποσβολωμένος τις κούρσες του Μηνά Χαντζίδη και του Γιώτη Τσαλουχίδη, λίγο πριν σκίσουν τα δίχτυα του Βάντσικ, σε κάποιο ντέρμπι με τον ΠΑΟ. Ολυμπιακός επίσης σημαίνει να παρακολουθείς τον Λάζαρο Αγαδάκο, τον Καλαμπόκη και τον Γιαννουζάκο και να πανηγυρίζεις μέσα στο κλειστό του Κορυδαλλού, έχοντας πίστη  ότι αυτή η ομάδα όντως θα μπορέσει να παίξει τελικό πρωταθλήματος και να νικήσει τον αιώνιο αντίπαλο της. Ολυμπιακός σημαίνει να μην πανηγυρίζεις όταν η ομάδα νικάει με πέτσινα οφσαίντ και πέναλτι και να νοσταλγείς τις «μπούκες» του Τσιαντάκη και του Αλεξανδρή, βλέποντας μέτριους ξένους παίκτες στις θέσεις τους. Ολυμπιακός σημαίνει περηφάνια για μια δύσκολη νίκη, για ένα ψυχωμένο παιχνίδι που μπορεί και να κατέληξε σε συντριβή. Πάνω απ`όλα, περηφάνια.