Μια εξομολόγηση που οι τηλεορασόπληκτοι και οι γιαγιάδες σίγουρα θα εκτιμήσουν

Γενικά στα 28 μου χρόνια, έχω να το λέω πως έχω δει πραγματικά πολύ Ελληνική τηλεόραση και το χειρότερο είναι πως ανεξάρτητα αν το πρόγραμμα που έβλεπα ήταν καλό ή όχι, έχει χαραχτεί ανεξίτηλο στη μνήμη μου και το θυμάμαι (σχεδόν) με ακρίβεια ακόμα και σήμερα. Ας πούμε λοιπόν πως αν η ατάκα που είχε πει ο Σέρλοκ Χόλμς ότι «Το μυαλό είναι σαν ένα κελάρι που όσο το γεμίζεις με άχρηστη γνώση, τόσο θα δυσκολευτείς να βρεις κάτι σημαντικό όταν το ψάχνεις » ισχύει, τότε το δικό μου το μυαλό, έχει πραγματικά γεμίσει με άχρηστη γνώση.

Ωστόσο μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό σειρών κι εκπομπών, υπήρχε πάντα εκείνο το ντουλάπι με την ονομασία «Νίκος Φώσκολος» το οποίο αν και είχε χρόνια να ανοιχτεί, ωστόσο έκρυβε μέσα του τις σειρές εκείνες που αποτέλεσαν, την αρχή του «καψίματος».Το συγκεκριμένο ντουλάπι λοιπόν, άνοιξε για τα καλά, λίγο καιρό πριν όταν χαζεύοντας ένα βράδυ στο You Tube, ανακάλυψα αυτο εδώ:

«Έλα μωρέ, έτσι για πλάκα θα δω λίγο και μετά θα πάω να κοιμηθώ»
Το πρώτο βίντεο ακολούθησε δεύτερο και στην συνέχεια τρίτο. Όσο κι αν έλεγα ότι το κάνω για πλάκα, η αλήθεια ήταν άλλη είχα εθιστεί και όχι μόνο με τη «Λάμψη»

Όπως ίσως θα φαντάζεσαι, στο You Tube δεν υπάρχουν μόνο μικρά αποσπάσματα, αλλά και ολόκληρα επεισόδια των συγκεκριμένων σειρών κι όσο κι αν μοιάζουν παρωχημένα και παλιά, αρκούν 10 λεπτά για να σε κάνουν να κολλήσεις.

Ναι, αλλά γιατί; Τι το τόσο σκαλωτικό έχουν τελικά αυτές οι σειρές;  Σίγουρα παίζει ρόλο το γεγονός ότι σε σημεία οι ατάκες αλλά και ο τρόπος γυρίσματος κάποιων σκηνών, είναι εξαιρετικά αστείος. Για παράδειγμα:

Οκ ναι, σε αυτές τις περιπτώσεις κολλάς αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό. Η απάντηση στο ερώτημα ήρθε ένα βράδυ περίπου 2 εβδομάδες μετά το πρώτο βιντεάκι. Οι κύριοι λόγοι που κανείς μπορεί να κολλήσει είναι 2:

Ο πρώτος αφορά το γεγονός ότι έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις την Ελλάδα των 90s μέσα από 2 καθημερινά σήριαλ. Με βασικά προβλήματα τα ναρκωτικά σε κάθε μορφή τους, τη «διεφθαρμένη» νεολαία (!) την πορνεία και τους μασκοφόρους κακοποιούς κάθε είδους, αυτό το χαρμάνι αναφορών που ξεκινούσε από την εγχώρια επικαιρότητα και έφτανε ως το  Χόλιγουντ, τσάκιζε κόκαλα.

Ο δεύτερος και σίγουρα σημαντικότερος λόγος είναι η νοσταλγία.  Είναι εκείνη η στιγμή που θυμάσαι τον εαυτό σου να αγωνιά για το τι θα γίνει παρακάτω σε μια πλοκή που είναι πιο προφανής κι από τους θανάτους στο φινάλε των επεισοδίων της 10ης εντολής. Είναι λοιπόν αυτή η επιστροφή στην παιδικότητα, που μας κάνει να θέλουμε να δούμε ξανά τους συγκεκριμένους ήρωες και τις ιστορίες τους;

Ναι σήμερα (ευτυχώς) έχουμε πολύ πιο άρτιες και καλογυρισμένες σειρές σε σχέση με το 90. Ωστόσο, υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μπορεί να τα βάλει με την νοσταλγία; Μάλλον όχι!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr