Μια λίστα τραγουδιών για να κλείσουμε το κεφάλαιο “Nostalgia”

Το ερώτημα που αναλαμβάνει να απαντήσει το κείμενο που θα διαβάσεις είναι η εξής: Πόσα τραγούδια και πόσοι καλλιτέχνες των 90`s είναι τόσο επίκαιροι που δεν χωράνε σε κανένα party με kitch/trash/nostalgia χαρακτήρα;  Είναι η pop μουσική των 90`s ένα soundtrack αισθητικής «Μπράβο Ρούλα» ή μήπως υπάρχουν κυκλοφορίες που θα παραμείνουν επίκαιρες και λατρεμένες από όλους εμάς, σαν να ηχογραφήθηκαν χθες;  Ας μετρήσουμε τις σημαντικότερες αυτών παρακάτω.

Φοίβος Δεληβοριάς – Χάλια

Ενηλικιώθηκε μουσικά στα `90s, με τον Νιόνιο και τον Μάνο Χατζηδάκη και τον Bob Dylan και τον Tom Waits,ακόμα και τα Ημισκούμπρια στα ακουστικά του. Ο Φοίβος ήταν και παραμένει ένας outsider της ελληνικής μουσικής, που ποτέ δεν θα ταιριάξει ούτε στο «έντεχνο» ούτε στο λαϊκό. Ίσως όλα αυτά είναι ένα κόλπο, για να γίνεις πάλι Χάλια…

 

Χάρης Και Πάνος Κατσιμίχας – Μη Γυρίσεις

Θα μπορούσες να πεις πως είναι η ελληνική εκδοχή των Simon & Garfunkel. Ήταν και παραμένουν το πιο θαρραλέο και ανήσυχο δημιουργικά ντουέτο της ελληνικής μουσικής, σκαρώνοντας rock, λαϊκά, παραδοσιακά, spoken word ηχογραφήματα που παραμένουν επίκαιρα μέχρι και σήμερα, όπως το «Μη Γυρίσεις», το αρνητικό φιλμ κάθε ερωτικής φωτογραφίας.

Τρύπες – Δε Χωράς Πουθενά

«Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια», «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι», «Μέσα στη Νύχτα των Άλλων» : Μέσα σε μια δεκαετία, 3 Albums που όρισαν το ελληνικό rock από την παρέα του Γιάννη Αγγελάκα, 3 συλλογές τραγουδιών που υπάρχουν ήδη εκεί για να χαρίζουν έμπνευση σε κάθε νέο ανθρώπινο οργανισμό που είναι έτοιμος να εκραγεί.

Σταμάτης Κραουνάκης/Δήμητρα Παπίου – Αυτή η Νύχτα Μένει

Μπορείς να το περιγράψεις σαν «σκυλάδικο». Αλλά όταν θα φωνάξει μέσα από τα έγκατα της καρδιάς της αυτό το «Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ», θα λυγίσεις. Ξανά και ξανά.

Goin`Through – Αναζήτηση

1994 και οι Goin`Through κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη δισκογραφία με ένα DIY album, με τίτλο το όνομα τους. Η hip hop συναντά την acid jazz, η απόγνωση της ζωής στα αστικά κέντρα είναι η κεντρική θεματολογία και οι Massive Attack κάπου στο βάθος γελούν περήφανα.

Γιώργος Δημητριάδης – Όλα Αλλάζουν

Επιλέγω αυτό το τραγούδι του Γ.Δημητριάδη και όχι το έπος «Σαν Να Μην Πέρασε Μια Μέρα», λόγου το ομώνυμου videoclip που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Λάνθιμος, αλλά και γιατί το «Όλα Αλλάζουν» είναι ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψεις την χαρμολύπη, μέσα σε μια δισκογραφική κυκλοφορία-πραγματικό μπουκέτο από blues/rock/folk/country ήχους. Πόσο επική χρονιά για την pop ήταν το 1997…

Xaxakes – Στα Ξαφνικά 

Πολύχρωμες, funky/country/rock μελωδίες πασπαλισμένες με glitter γιατί «τα όνειρα μου από μικρός ήταν πάντα μες τα ροζ» σύμφωνα με τον Γιάννη Νάστα: Αυτοί ήταν και παραμένουν οι Xaxakes, μια σουρεαλ φωτοβομβίδα που θα λαχταρούσε πολύ ο Bowie να ταξιδέψει για λίγο μαζί της.

Έλλη Πασπαλά – Λευκό Μου Γιασεμί

Γιατί ίσως φταίνε τα Τσιγάρα τελικά.

Διάφανα Κρίνα – Μέρες Αργίας 

Τα Διάφανα Κρίνα είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά rock σχήματα που υπάρχουν ακόμα σήμερα. Το ανάστημα του Θάνου Ανεστόπουλου δεν βαραίνει, μόνο φωτίζει τον ίσκιο της μπάντας, δείχνοντας τον δρόμο μιας νέας ζωής στις Σαράβαλες Καρδιές μας.

Raining Pleasure – Nostalgia
«I LOVE YOU Get out of me or stay there forever…»

1996 και ο όρος «Παιδιά από την Πάτρα» αρχίζει να σημαίνει περισσότερα από το ομώνυμο λαικοπαραδοσιακό συγκρότημα. Είναι η εποχή που ο Vassilikos και η μπάντα του μας χαρίζουν το πρώτο τους neo-romantic pop έπος, σαν ένα κράμα της μελαγχολίας των Smiths και του goth λυρισμού των Cure.

 

Διδυμότειχο Blues – Γιώργος Νταλάρας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
«To 76 σαν χοντρό αστειό, κρύο χειρουργειό το εθνικό θηρίο, μ`έστειλε στη Χίο»

«Θρυλικός κομπάρσος με προφίλ κουρέλι, λούτσα στον ιδρώτα σάπιο καλοκαίρι, κουρεμένοι σβέρκοι»

Κάθε λέξη, κάθε στίχος από το «Διδυμότειχο» είναι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Είναι τα βύσματα και οι υπόλοιποι, είναι  ο αγώνας της καθημερινής επιβίωσης στον απόηχο παχιών πολιτικάντικων υποσχέσεων. Είναι το ζεϊμπέκικο και το ροκ μιας ζωής που μοιάζει θητεία, από αυτές που δεν τελειώνουν ποτέ.

Ξύλινα Σπαθιά – Τώρα Αρχίζω Να Θυμάμαι

«Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα ώσπου ν’ αρχίσω πια να σ’ εμπιστεύομαι, ώσπου να πάψω να φοβάμαι.»

Γιατί ο δρόμος είναι χίλια και ένα παραμύθια, είναι το σπίτι μας (δεν έχει τέλος). Το έγραψε ο Παύλος Παυλίδης, ανάμεσα στις πολλές ραψωδίες των Σπαθιών, μέσα στο ίδιο σύμπαν που ο Bruce Springsteen δημιούργησε με το «Born To Run».

Στέρεο Νόβα – Ηλίθια Αστεία 

«Κατάλαβέ το, μάνα, δε γυρίζω πίσω δε θα τα τινάξω, μα ούτε κι έτσι θα τ’ αφήσω Η οργή είναι ένα διάστημα κλεισμένο στ’ αυτιά αυτές τις μέρες πρέπει να φωνάζεις δυνατά Με ταΐζουν βλακείες και περιμένουν να χωνέψω Κοιτάζω τον κόσμο, δεν ξέρω τι να πιστέψω…»

«1991…»

Ονειροπαγίδα – Όταν σου Τραγουδώ

Προλαβαίνεις άραγε να ονειρευτείς; Να γίνεις έστω για λίγο, χαζοχαρούμενα αισιόδοξος; Να περιγράψεις με μουσική το θόρυβο που παίζει μέσα στο κεφάλι σου; Οι Ονειροπαγίδα κυκλοφόρησαν το 1998 τα «Μικρά Μυστικά», ένα κράμα noise/dream pop, που θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί δίπλα στην δισκογραφία των Sonic Youth, αν και με ελληνικό στίχο (γιατί όχι;). Η μπάντα επανενώθηκε στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας και κυκλοφόρησε ένα ακόμα album.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Πεχλιβάνης

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει δηλώσει πως ο «Πεχλιβάνης» γράφτηκε μια μέρα όπου, γυρνώντας στο σπίτι, είδε όλα τα μέλη της οικογένειας του, ακόμα και η γιαγιά του, να κοιτούν αποσβολωμένα σαπουνόπερες στην τηλεόραση, αδιαφορώντας για την παρουσία του. Αυτός ο δυνατός, ο παιχνιδιάρης και εκδικητικός αέρας, έγινε ένα κράμα ζεϊμπέκικου απτάλικου και ψυχεδελικού ροκ, μια γέφυρα ανάμεσα σε 2 διαφορετικούς πολιτισμούς. Πολύτιμο διαμάντι, που ξεσηκώνει χιλιάδες fans του Θανάση μέχρι και σήμερα.

 

[themify_button ]του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]
Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr