Μη ξεχάσεις να της πεις «χρόνια πολλά». 

Κάθε Κυριακή σε περιμένει στο σπίτι, έχοντας μαγειρέψει το αγαπημένο σου φαγητό, έχοντας άπειρη διάθεση για να συζητήσει μαζί σου το κάθε σου πρόβλημα, να γίνει ο ψυχαναλυτής/οικονομολόγος/δικηγόρος/διαιτολόγος, ο άνθρωπος που έχει τη λύση σε κάθε σου πρόβλημα, ο άνθρωπος που θα σε βοηθήσει να σηκωθείς όταν έχεις πέσει. Κάθε Κυριακή μπορείς να την δεις μέσα από τα μάτια του χαμογελαστού πατέρα σου και να πάρεις ένα δωρεάν μάθημα για το πως συμβαίνει η αγάπη ανάμεσα σε 2 ενήλικες, πως ζει και επιβιώνει μέσα από τις δυσκολίες και στο τέλος γίνεται χαλκέντερη, αλλά και πάντα, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, τόσο εύθραυστη.

Κάθε Κυριακή σε περιμένει για να σου θυμίσει για 134η φορά πως πλένονται σωστά τα πιάτα και πως να φτιάχνεις ομελέτα που δεν έχει όψη και γεύση σφουγγαριού. Κάθε Κυριακή θέλει να ακούσει ότι έχεις μια τέλεια σχέση που σε κάνει να χαμογελάς, που σε εξελίσσει σαν άντρα και σαν άνθρωπο γενικότερα και προπάντων σε κάνει ευτυχισμένο, λιγότερο κάφρο, περισσότερο ανιδιοτελή και λιγότερο εαυτούλη.

Κάθε Κυριακή αν δεν σε δει, αν μπορείς να ακούσεις από το τηλέφωνο κάτι να σπάει μέσα στη φωνή της, καθώς της λες με μικρή ενόχληση «έλα ρε μάνα, βαριέμαι, θα έρθω την άλλη εβδομάδα σπίτί». Και το απόγευμα της Κυριακής θα βάλει άλλη μια μπουγάδα ρούχων, θα λύσει άλλο ένα οικονομικό πρόβλημα του σπιτιού, θα μελαγχολήσει, αλλά δεν θα το δείξει σε κανέναν.

Κάθε Κυριακή εκείνη γιορτάζει, η μητέρα σου, η δική μου, όλων μας, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε, ακόμα κι αν δεν το λέμε παράεξω, με το φόβο να χαρακτηριστούμε ανώριμοι και μαμόθρεφτα. Γιορτάζει η μάνα σήμερα ρε, χρόνια της πολλά, με ένα τραγούδι:

«Γεννιέσαι, την έχεις μητέρα, πετάς στον αέρα, σκας στο πάτωμα,

Εκείνη σε βάζει στην κούνια, στα μάτια σαπούνια και γαλάκτωμα»

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr