«Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι».

Πριν από μερικές εβδομάδες, πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ με μια όμορφη γυναίκα, σε κεντρικό σημείο της Αθήνας. Ο καιρός ήταν ζεστός, το θέαμα που μόλις είχαμε παρακολουθήσει ήταν αστείο και γεμάτο στιγμές που άξιζαν να γίνουν αφορμές για πολύωρες συζητήσεις. Μα το κυριότερο όλων, ήταν πως μετά από πολύ καιρό, μετά από μήνες, εκείνη, καθόταν δίπλα μου, περνούσαμε ώρες μαζί και ίσως αυτό να ήταν ένα σημάδι πως αυτό το βράδυ θα γινόταν το πρώτο, που θα αφήναμε για λίγο στην άκρη τους προσωπικούς μας κυνισμούς και θα ζούσαμε μαζί κάτι όμορφο, κάτι που ακόμα δεν το είχαμε καν ονειρευτεί. Μου είπε «Όχι» και κάθε υπόνοια ρομαντισμού έληξε εκεί. Η βραδιά μας συνεχίστηκε, μέσα από ανούσιες συζητήσεις υπό τους εκκωφαντικούς ήχους μιας συναυλίας, μέσα από μυρωδιές φτηνής μπύρας και  χοιρινό πάνω σε πλαστικά τραπέζια και άπλυτα άτομα με τζίβες και τατουάζ, μέσα στο κτήριο της σχολής Καλών Τεχνών.

Σχεδόν ξημέρωνε.»Κλείσε μου τα μάτια και άκου» μουρμούριζα μέσα στο κεφάλι μου και η εικόνα του Νίκου (Χαραλαμπίδης) και της Σοφίας (Α.Παπαχαραλάμπους)  όταν με τα μάτια κλειστά δραπέτευαν σε ένα ξημέρωμα αλλιώτικο, έπαιζε ήδη μέσα στο μυαλό μου.  Η πραγματικότητα, είχε μόλις νικήσει τον ιδεαλισμό και την ρομαντική ανεμελιά των «Φτηνών Τσιγάρων». Το κορίτσι έμπαινε στο ταξί. Κι εγώ γυρνούσα σπίτι. Στους δρόμους του Ταύρου και του Μοσχάτου, το σάουντρακ του μυαλού μου έπαιζε και πάλι αυτή τη σκηνή απόδρασης.

Τα «Φτηνά Τσιγάρα» είναι ένας περίπατος στην Αθήνα του 1999 μέσα από τα μάτια ξένοιαστων, αντιφατικών και παράξενων ανθρώπων. Είναι μια απόδραση με τα μάτια κλειστά,  με κατεύθυνση τον ουρανό και τους άδειους δρόμους μιας πόλης γεμάτης πληγές. Είναι μια ευκαιρία λύτρωσεις από τις απρόσωπες σχέσεις συμφερόντων , από τις αμήχανες χοντράδες και τις κυνικές, πομπώδεις  δηλώσεις με τις οποίες εξαφανίζουμε ανθρώπους από τις ζωές μας, από το φουσκωμένο «εγώ» που περιφέρουμε από γνωριμία σε γνωριμία μέχρι να το σιχαθούμε κι εμείς οι ίδιοι. Είναι η Αθήνα που θα μπορούσαμε να ζήσουμε, ανθρώπινα και ανέμελα, αν δεν ήταν – για τους περισσότερους- το μέρος που νοικιάζουμε σπίτι, για να πηγαίνουμε κάθε πρωί στη δουλειά. Τα «Φτηνά Τσιγάρα» που δεν πιστέψαμε ποτέ ότι μπορούμε όντως να ζήσουμε.

Νίκος, κάθε πρωί:

Ακολουθούν πέντε δευτερόλεπτα για να αποδεχτώ την ολοκληρωτική μου ανικανότητα για οποιαδήποτε εργασία. Η συνειδητοποίηση της τραγικής οικονομικής μου κατάστασης είναι ακαριαία, γεγονός που με βοηθά να κερδίσω χρόνο και να τον αφιερώσω στα ψάρια μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τους πω τα πάντα για την ζωή μου .. Όμως ακόμα και να μην ήταν κουφά, η μνήμη τους δεν διαρκεί πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όσο μια βόλτα μέσα στην γυάλα. Ίσως για αυτό στα μάτια τους μπορώ να δω ολόκληρη την ζωή μου, ένας επαναλαμβανόμενος στροβιλισμός, ένα χαρούμενο τίποτα. Αυτές είναι οι πρώτες στιγμές της ημέρας που έρχεται να με σώσει η έμπνευση.

Ο «συλλέκτης χαμένου χρόνου» Νίκος, είναι εγώ κι εσύ, κάθε φορά που αναρωτιέσαι: Τι είναι ωριμότητα; Τι είναι «καλή δουλειά»; Πως γίνονται σωστά οι ανθρώπινες σχέσεις; Γατί δεν θέλω να βγω από το υπνοδωμάτιο σήμερα; Και ξαφνικά διαπιστώνεις πως έχεις κλείσει τα τριάντα και  ακόμα ψάχνεις τι θα κάνεις στη ζωή σου.

Και ψάχνεις την έμπνευση στους ανθρώπους γύρω σου, τους τρελούς, τους παράξενους, τους τολμηρούς, αυτούς που μπορεί τελικά να είναι αληθινοί.

Ο Νίκος των «Φτηνών Τσιγάρων» , με το σπίτι που βλέπει από το μπαλκόνι του την Ακρόπολη, ο Νίκος που φλερτάρει τη Σοφία περπατώντας στις κεντρικές λεωφόρους της Αθήνας, μέσα σε έρημα λεωφορεία, στην κορυφή του Λυκαβηττού, ο Νίκος που μπλέκει με μαφιόζους που αγαπούν το μπαλέτο και όχι το καράτε, ο Νίκος που ζει τον στίχο του Bruce Springsteen «Well, show a little faith, there is magic in the night, you ain`t a beauty, but hey you`re all right», αυτός ο Νίκος, ευχήθηκα πριν 17 χρόνια, καθώς έβλεπα για πρώτη φορά την ταινία, πως κάποτε θέλω να γίνω. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Πριν από μερικές εβδομάδες πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ με μια όμορφη γυναίκα, σε κεντρικό σημείο της Αθήνας. Το ξημέρωμα στο Λυκαβηττό, δεν μας βρήκε μαζί, όπως τον Νίκο και τη Σοφία των «Τσιγάρων». Ίσως κάποιοι άλλοι να ήταν στη θέση μας και να ζούσαν αυτό το όνειρο. Γιατί η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι.

Τα «Φτηνά Τσιγάρα» προβάλλονται σήμερα στον Πολυχώρο Σπούτνικ. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

[themify_button ]του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr