Γιατί κάθε σύνορο, κάθε αντιπαλότητα που χτίζουμε, ξεκινά από τα μυαλά μας.

Μου πήρε χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο. Δεν ήταν εύκολο. Ήθελα να το γράψω μέσα από την καρδιά μου. Αυτό είναι λοιπόν, οι λέξεις μου δυνατές, σαν τους παλμούς της καρδιάς μου

Και νιώθω τη καρδιά μου βαριά. Για να είμαι ειλικρινής, το βάρος της είναι υπερβολικά μεγάλο, εδώ και πολύ καιρό.

manchester-arena-explosion

Η καταγωγή μου είναι μικτή: Η μητέρα μου είναι Ελληνίδα Χριστιανή (φιλική προς τον Βουδισμό) και ο πατέρας μου είναι Άραβας Μουσουλμάνος. Γεννήθηκα στο Ανατολικό Λονδίνο. Μεγαλώνοντας, έχω ζήσει μια όμορφη τρέλα, γιατί όλοι φωνάζουμε, όλοι έχουμε ισχυρές γνώμες και τραγουδάμε (ενίοτε φάλτσα) και πιστεύουμε πως η θρησκεία μας είναι η πιο σωστή.

Από μικρή αναρωτιέμαι, τι σημαίνει «αυτό που πιστεύεις είναι το σωστό;»

Γιατί εκεί που μεγάλωσα, με το ένα πόδι στην Ανατολή και με το άλλο στη Δύση, μπορούσα να δω την ομορφιά και στην Ελληνική και στην Βρετανική και στην Αραβική κουλτούρα. Αν και έχουν υπάρξει φίλοι και συγγενείς μου, που έχουν ταχθεί με το ένα ή το άλλο «στρατόπεδο», σύντομα διαπίστωσα πως αυτά τα 3 «στρατόπεδα» έχουν περισσότερα κοινά, παρά διαφορές.

Μήπως έχετε πιάσει τον εαυτό σας να χορεύει στο ρυθμό ενός ελληνικού pop κομματιού που έχει σαμπλάρει ήχους από ρεμπέτικα, ενώ ετοιμάζεται να φάει fish & chips; Μήπως έχετε παραγγείλει Ινδικό halal φαγητό για να το απολαύσετε έπειτα, βλέποντας “Sherlock”στο BBC; Έχετε βρεθεί ποτέ σε Κυριακάτικη Ορθόδοξη λειτουργία και στη συνέχεια στο κάλεσμα του Ιμάμη, νιώθοντας ανατριχίλα και στα δυο;

Εγώ ναι, έμαθα να αγαπώ αυτές τις αντιφάσεις, τον κενό χώρο ανάμεσα τους, το χώρο αυτό που είναι χαοτικός, που αψηφά ταμπέλες και προσδιορισμούς. Αυτός ο κενός χώρος που ναι, είναι ένα υπέροχο δημιουργικό χάος για όλους εμάς.

Παράλληλα όμως, αυτό το κενό είναι τρομακτικό: Γιατί το μόνο σημείο αναφοράς του είναι η αλλαγή, κάτι που δεν έρχεται εύκολα. Κάποιες φορές καλούμαστε να αφήσουμε πίσω μας δογματικές αλήθειες και προκαταλήψεις, με τις οποίες μεγαλώσαμε. Κάποιες φορές νιώθουμε ότι καλούμαστε να χάσουμε την αρετή μας. Και κάποιες φορές πρέπει να ορίσουμε ξανά την ίδια την έννοια του σωστού και του λάθους.

Ναι, ο φόβος  τρομάζει όλους μας. Αλλά τι συμβαίνει όταν ξεκινάμε να ακούμε τις ιστορίες ανθρώπων εκ της Ανατολής ή της Δύσης; Τι συμβαίνει όταν αποποιούμενοι τις ιδεολογίες και τις πακεταρισμένες απόψεις και προκαταλήψεις μας, διαπιστώνουμε ότι μοιραζόμαστε τον ίδιο φόβο, τον ίδιο πόνο, ότι είμαστε τα ίδια ευάλωτα, ανθρώπινα όντα, ότι αναζητάμε την αγάπη και τρέμουμε τη μοναξιά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Ξέρω πολλούς σαν εμένα, πολίτες του κόσμου, ανθρώπους που στέκονται στη μέση δυο εμπόλεμων κόσμων, που αποδέχονται αντικρουόμενα δόγματα,  που ανήκουν παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Συνήθως προτιμάμε να ακούμε και να μη μιλάμε.

02-Bataclan-Attack-Memorial-Paris-2015-billboard-1548

Αλλά νιώθω ότι τώρα έχει φτάσει η στιγμή να μιλήσουμε. Γιατί ο κόσμος μας διαιρείται στα 2 (Εμείς ενάντια σε Εκείνους) και μια νέα φωνή χρειάζεται να ακουστεί.

Έχει φτάσει η στιγμή να ακούσουμε την ιστορία κάποιου που έχει μεγαλώσει σε ένα σπίτι με Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, που έχει ξεριζωθεί από το σπίτι του στη Συρία, που έχει φιλοξενήσει πρόσφυγα από το Αφγανιστάν, κάποιου του οποίου οι παππούδες ήταν οικονομικοί μετανάστες ή ακόμα και κάποιου που νιώθει πως η εισροή των μεταναστών στη γειτονιά του είναι τεράστια. Από τον Λονδρέζο που κάθετα στη pub ως τον Έλληνα παππού στο καφενείο, που μιλάει δυνατά, νιώθοντας πως η ζωή που έμαθε να ζει, σήμερα απειλείται. Από την γυναίκα που έχει κουραστεί να είναι το στερεότυπο της μαύρης θυμωμένης γυναίκας, όπως το παρουσιάζουν τα media. Από τον Μουσουλμάνο gay άντρα, τον πρώην Χριστιανό που ασπάστηκε το Ισλάμ, ως τη μητέρα ενός χαμένου παιδιού από τη Συρία και τη μητέρα ενός χαμένου παιδιού από το Manchester. Ο καθένας τους έχει μια ιστορία να μας πει.

lead_960

Ναι, η καρδιά μου είναι βαριά και αυτός ο πόνος υπάρχει εδώ και καιρό. Για το Μάντσεστερ, για το Βέλγιο, για την Παλαιστίνη, για το Ισραήλ, για το Κονγκό, για τις ΗΠΑ, για τη Βενεζουέλα και κάθε μέρος σε αυτόν τον κόσμο που η συνύπαρξη ατόμων από διαφορετικές κουλτούρες έχει γίνει η αφορμή για κρούσματα μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και εγκλημάτων μίσους.

Ανακαλύψτε αυτές τις ιστορίες, αυτές τις διαφορετικές αφηγήσεις και ίσως διαπιστώσετε κάτι: Δεν υπήρχε ποτέ Εμείς ενάντια σε Εκείνους, Σωστό εναντίον Λάθους. Γιατί κάθε σύνορο, κάθε αντιπαλότητα που χτίζουμε, ξεκινά από τα μυαλά μας.

Δεν το βλέπετε; Είμαστε όλοι Inbetweeners, πολίτες του ίδιου, όμορφου κόσμου.

 

[themify_button ]της Georgina Razack[/themify_button]

Ακολούθησε την Georgina Razack εδώ και εδώ. 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr