Άγγελάκας, Διάφανα Κρίνα, Last Drive: Όταν το ελληνικό rock γιόρτασε τη νέα του ζωή. 

Δεν είναι εύκολο να απομυθοποιήσεις τους ήρωες σου. Δεν είναι εύκολο να τους βγάλεις από το βάθρο τους και να τους τοποθετήσεις στο κάδρο της αληθινής ζωής.  Μήπως όμως, αν τολμήσεις να ονειρευτείς μια νέα ζωή μετά το Μεγάλο Σκοτάδι του θανάτου, τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει, ανοίγοντας τα μάτια σου, θα είναι έστω αισιόδοξο;  Είχα τεράστιες αμφιβολίες για το οπτικοακουστικό θέαμα που θα λάμβανε χώρα στην Πλατεία Νερού, το Σάββατο 10 Ιουνίου, με πρωταγωνιστές τους Last Drive, Διάφανα Κρίνα, Γιάννης Αγγελάκας & οι «100°C (& Big Nose Attack, Holy Monitor). Τελικά βρέθηκα το περασμένο Σάββατο στην Πλατεία Νερού, όπου όλα τα προαναφερθέντα σχήματα χάρισαν σε ένα κοινό περίπου 6000 θεατών,  μια αξέχαστη βραδιά, ένα αξέχαστο επεισόδιο στην ιστορία του ελληνικού rock, που έδωσε σημαντικές απαντήσεις σε ερωτήματα όπως τα παρακάτω.

Πόσο απέχει η Venice Beach της Καλιφόρνια από το Παλαιό Φάληρο;

 

«Το ροκ έχει μια τρέλα, μια θολούρα, είναι μουσική παρανοϊκών ανθρώπων» είχε πει κάποτε ο Δημήτρης Πουλικάκος και μάλλον θα είχε στο μυαλό του τους Last Drive, μια μπάντα που ανέβηκε στη σκηνή με μια επιφανειακή «χαλαρότητα», για να μας χαρίσει ένα «Blood From A Stone», ένα «Have Mercy» και μερικές ακόμα εκκενώσεις ηλεκτρικής ενέργειας, που θα μπορούσαν να υπνωτίσουν όλο το κοινό και να το στείλουν αυτόματα για σέρφινγκ.  Επίσης, είναι ξεκάθαρο ότι ο Αλέξης Καλοφωλιάς και ο Γιώργος Καρανικόλας αν είχαν γεννηθεί στην Αμερική θα είχαν εξελιχθεί σε κάτι ισάξιο, αν όχι μεγαλύτερο του Kurt Cobain.

Υπάρχει ζωή μετά το Θάνο Ανεστόπουλο;

Όταν έχεις έρθει στην Πλατεία Νερού για να δώσειςτο δικό σου «Μανιφέστο», να φωνάξεις δυνατά πως ακόμα θέλεις υπάρχεις, γιατί «ζούμε όση ζωή θέλουμε να ζήσουμε» (Θ.Ανεστόπουλος), δεν θα σε εμποδίσουν ούτε μερικά τεχνικά προβλήματα ήχου, ούτε το ελαφρώς καχύποπτο (ειδικά στο πρώτο μισάωρο του live) κοινό, για να δώσεις μια αξιοπρεπέστατη συναυλία, με τα μάτια καρφωμένα στο μέλλον των Κρίνων. Σαν ένα μωρό που μαθαίνει να περπατάει ξανά.

Υπάρχουν θλιμμένοι στη γιορτή μας;

Όχι, δεν υπήρξε καμία θλίψη από τη στιγμή που ο Γιάννης Αγγελάκας και οι 100°C ανέβηκαν στη σκηνή μέχρι και το κλείσιμο της βραδιάς. Η μπάντα κινήθηκε ισορροπημένα, ανάμεσα σε τραγούδια της νέας τους κυκλοφορίας (Νεάντερνταλ, Μονάχα από τη λύπη σου, Παίρνε με μαζί σου), αλλά και υλικό από το παρελθόν του Γιάννη Αγγελάκα (Θ’ ανατέλλω, Γιορτή, Ακούω την Αγάπη, Όλα είναι δρόμος, Πόθοι, Αιρετικό, Ταξιδιάρα ψυχή, Σιγά μην κλάψω).

Ίσως αυτό το νέο συγκρότημα πρέπει να διανύσει μερικά χιλιόμετρα μέχρι να δραπετεύσει από τις δημιουργικές ομοιότητες που παρουσιάζει με τους «Επισκέπτες» (το προηγούμενο μουσικό «όχημα του Γ.Αγγελάκα) οι οποίες είναι παραπάνω από εμφανείςΠαρ`όλα αυτά, όχι, δεν υπήρξε καμία θλίψη εκείνο το βράδυ, της 10ης Ιουνίου, μόνο περίπου 6000 ερωτευμένοι σχιζοφρενείς, κάτω από μια σατανικά όμορφη πανσέληνο, όλοι τους μ`ένα χαμόγελο στα χείλη-σαν εμπιστοσύνη, σε κάθε Νέα Zωη του ελληνικού rock.

(Ζητώ συγνώμη από τους Big Nose Attack, Holy Monitor, αλλά δεν πρόφτασα να είμαι εκεί, ώστε να τους ακούσω και να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη)

[themify_button ]του Γιάννη Δημητρέλλου[/themify_button]

Photo: Chara Gerasimopoulou

Δες εδώνα party μαζί με 60.000 φίλους, η συναυλία του Bruce Springsteen στο Μιλάνο (ήμουν κι εγώ εκεί!)

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr
ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Αυτές τις έξτρα χρήσεις του νερού που βράζουμε τα μακαρόνια, δεν τις έχεις φανταστεί

View Post