Συντάκτης του RISE ακούει για 1η φορά πασίγνωστα κομμάτια του Γ.Χαρούλη και καταγράφει τις εντυπώσεις του.

Θα εξομολογηθώ κάτι: Η λέξη «έντεχνο» ως προσδιορισμός μουσικού είδους,  όπως και καθετί σ`αυτόν τον κόσμο που που διαχωρίζει ανθρώπους ανάμεσα σε προικισμένους και ντουβάρια, με ενοχλεί, υπερβολικά πολύ. Γι`αυτό και κάθε φορά που εντοπίζω καλλιτέχνες που χαρακτηρίζονται ως «έντεχνοι», όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, η Μελίνα Κανά και ο Γιάννης Χαρούλης, νιώθω μια αποστροφή και μια ανασφάλεια μαζί, για το αν τα αυτιά μου πληρούν τις έντεχνες προδιαγραφές τους, για να ακούσουν το συγκεκριμένο ρεπερτόριο. Γι`αυτό λοιπόν, μέχρι και πριν από λίγο, δεν είχα ακούσει ποτέ μου περισσότερο από 7-8 λεπτά μουσικής του Γιάννη Χαρούλη. Γιατί όλοι οι φίλοι και γνωστοί, όλα τα δελτία Τύπου, τα βραβεία τύπου «Αρίων» και MAD, τον περιγράφουν ως έντεχνο. Αλλά, βλέποντας πως αυτός ο άνθρωπος γεμίζει τους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας και της Ελλάδας, κάνει περιοδείες στο εξωτερικό και προκαλεί μια έκσταση σε οποίον βρίσκεται στα live του, αποφάσισα να βουτήξω μέσα στη μουσική του. 45 λεπτά Χαρούλης λοιπόν, μέσα από το επίσημο κανάλι του στο YouTube. Αυτές ήταν οι εντυπώσεις μου.

Κεφάλαιο Διασκευές

Το «Σου Μιλώ Και Κοκκινίζεις» το ήξερα από την πρώτη ερμηνεία του Διονύση Σαββόπουλου. Είναι από τα πιο σύγχρονα τραγούδια του Νιόνιου (1999), της εποχής όπου ερμηνεύει σαν  ένας μπερμπάντης, καλοζωισμένος 60άρης, σαν τον cool θείο που έρχεται στα τραπέζια και λέει «εγώ θα κάτσω με τους νέους». Ο Γιάννης λοιπόν, παίρνει αυτό το όμορφο τραγούδι και το μετατρέπει σε ύμνο για αρένες, σε ένα από εκείνα τα τραγούδια όπου χιλιάδες fans γίνονται μια τεράστια παρέα. Θέλω να ακούσω κι άλλο.

Βρήκα ένα παραδοσιακό του Ξυλούρη, «ηλεκτρικό» παραδοσιακό του Μανώλη Φάμελλου ή την τραγουδάρα που έχει ερμηνεύσει η Βίκη Μοσχουλιού και αναρωτήθηκα πως αυτός ο 30άρης που μοιάζει να έχει βαρέσει μεροκάματα στους Πύξ Λαξ και ταυτόχρονα στους Gypsy Kings  (εποχής Μπαμπολέγιο) καταφέρνει να συγκεντρώνει εκατομμύρια views στο YouTube και χιλιάδες όμορφα κορίτσια και αγόρια που μεθάνε από τη μουσική στις συναυλίες του. Επίσης πώς στο καλό γίνεται να κάνει το λαούτο του να ακούγεται σαν ηλεκτρική κιθάρα, ενώ στα εμπορικά μαγαζιά της νύχτας, το λαούτο – όταν ακούγεται – είναι σαν το μουσικό ισοδύναμο μιας φασολάδας που βράζει στο καζάνι της. Στο «Τούτο Το Μήνα» πάντως, χτυπούσα παλαμάκια στο γραφείο, ενώ στο «Ξενύχτησα στην Πόρτα σου», η ερμηνεία μου στο μουρμουρητό κατάφερε να συγκεντρώσει αυθόρμητο κοινό από γειτονικά γραφεία. Που είναι η ρακή όταν τη χρειάζεσαι;

Originals

Μπορούμε από τώρα να συμφωνήσουμε στο ότι η Νατάσα Μποφίλιου και ο Γιάννης Χαρούλης είναι η Beyonce και ο Jay-Z του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού;  Από τη θλίψη μέχρι την έκρηξη, από το απόλυτο σκοτάδι μέχρι το φως, το ντουέτο αυτών των 2 φωνών είναι ένα φαινόμενο θερμοκηπίου σε όποιους έχουν παγοκολώνες αντί συναισθημάτων. Το ίδιο ισχύει και για το τα υπόλοιπα πρωτότυπα τραγούδια του Γιάννη Χαρούλη. Άραγε τελικά αυτή είναι η «έντεχνη» μουσική; Μήπως το «έντεχνο» είναι ένας καλός προσδιορισμός για όσους πειραματίζονται με πακιστανική ρέγκε και νορβηγική μπόσα νόβα και άλλα παράξενα ηχοχρώματα, ενώ για τα τραγούδια του Γιάννη Χαρούλη μια λέξη και μόνο αρκεί; Ηλεκτρικά.

[themify_button ]του Γιάννη Χαρούλη[/themify_button]

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr