Αυτό σημαίνει παιδικό τραύμα…

Το είδες κάποια στιγμή στη ζωή σου κι από τότε αρνείσαι διακριτικά να το ξαναδείς. Δεν είναι ότι φοβάσαι, αλλά ναα.. νιώθεις ότι μπορεί να ξυπνήσεις ιδρωμένος μέσα στο βράδυ και να θες πας στο κρεβάτι των γονιών σου. Στα 24 σου. Έχει συμβεί σε όλους μας και είναι καιρός να το παραδεχτούμε. Ναι αυτά τα ψευτοθρίλερ τα είδαμε κάποτε, φοβηθήκαμε και δεν θα τα ξαναδούμε. Με την καμία.

The Exorcist (1973)

exorcist

All time classic! Ένα κοριτσάκι καταλαμβάνεται από το διάβολο και ένας ιερέας προσπαθεί να την σώσει. Αυτό! Τόσο απλό και τόσο τρομακτικό ταυτόχρονα. Την είδα όταν ήμουνα γυμνάσιο και έχοντας δει κάμποσες ταινίες τέτοιου τύπου μέχρι τότε. Ωμή, σκληρή και αρκετά  ρεαλιστική με κράτησε ξάγρυπνο κάμποσα βράδια. Μπορεί να μην είχε εφέ και ανατροπές στο σενάριο, όμως είχε αγωνία και για το είδος της ήταν αρκετά τολμηρή και αρρωστημένη. ΑΡΝΟΥΜΑΙ (ή μάλλον φοβάμαι) να την ξανά δω ακόμη και σήμερα.

Μίλτος, 26

Open Water 2: Adrift (2006)

ow

Ανέκαθεν πίστευα ότι μια ταινία για να σε τρομάξει δε χρειάζεται να περιέχει απαραίτητα αιμοσταγείς δολοφόνους, φρικιαστικά τέρατα ή εκδικητικούς δαίμονες. Ένα ρεαλιστικό σενάριο φαίνεται στα μάτια μου σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τρομακτικό. Άλλωστε η πραγματικότητα ξεπερνάει ακόμα και την πιο νοσηρή φαντασία. Το 2006 παρακολούθησα μια ταινία που κυριολεκτικά με συγκλόνισε. Πρόκειται για το sequel της (βασισμένης σε πραγματικά γεγονότα) ταινίας Open Water με τίτλο Adrift. Μια κρουαζιέρα σε ένα πολυτελές γιοτ θα εξελιχθεί σε φρικτό εφιάλτη για μια παρέα φίλων. Από δική τους απροσεξία, βρίσκονται να κολυμπούν στη μέση του ωκεανού, ενώ ένα μωρό βρίσκεται απροστάτευτο πάνω στο πλοίο, από το οποίο πήδηξαν (!) για να απολαύσουν το μπάνιο τους. Πολύ σύντομα, η εξάντληση και η αγωνία τους για να σωθούν, θα τους οδηγήσει σε έναν αγώνα για επιβίωση που φαντάζει ήδη χαμένος. Χίλιες φορές να με κυνηγάει ο Jason, o Freddy και ο Leatherface μαζί, παρά να βάλω τον εαυτό μου στη θέση ενός από την παρέα. Τρόμος απλά και μόνο στη σκέψη.

Θοδωρής, 27

 The eye

eye

Οι Ιάπωνες είναι μάστορες στη δημιουργία ταινιών τρόμου.Κι  αυτό γιατί δεν έχουν φραγμούς σε ότι αφορά την εικόνα. Η ταινία αφορά την ιστορία ενός τυφλού κοριτσιού το οποίο μετά από εγχείρηση ξανά βρίσκει το φως του, μόνο που βλέπει και πράγματα που δεν θα έπρεπε να μπορεί να δει. Όταν αρχίζει να καταλαβαίνει τι γίνεται είναι πια αργά. Μπορεί να μοιάζει κοινότοπη η συγκεκριμένη ιστορία όμως σε όλη την ταινία θυμάμαι να μην μπορώ να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη και να νιώθω έναν μόνιμο κόμπο στο στομάχι μου. Έχουν περάσει 4 μήνες κι ακόμα με «στοιχειώνει».

Γεράσιμος, 23

Critters

220px-Crittersposter

O εξυπνάκιας ξάδερφός μου -εκείνος Γυμνάσιο, εγώ Δημοτικό, εκείνος από Αθήνα, εγώ στην Ιτέα-, μου έβαλε να δούμε τα Critters, κάτι σιχαμένα πλάσματα, που γίνονταν μπάλες και έτρωγαν ανθρώπους. Τα οποία μέχρι σήμερα νόμιζα ότι ήταν τα Γκρέμλιν, κάτι εξίσου σιχαμένα που ενεργοποιούνταν όμως με το νερό. Αυτό ήταν το πρώτο «θρίλερ» που είδα και έως σήμερα δεν έτυχε/δεν επεδίωξα να τα ξαναδώ.

Νίκος, 32

Αναζητείται

question_mark_300460506 

Καλοκαίρι του 90κάτι, στα Καμένα Βούρλα με τη γιαγιά. Πόσο γραφικό; Κι όμως εκεί έγινε το μοιραίο. Ήμουν-δεν ήμουν 10 χρονών και ξενυχτούσαμε βλέποντας 2 ταινίες στο καπάκι με ένα παιδί που είχα γνωρίσει εκεί (πώς να τον έλεγαν άραγε;). Δήθεν επανάσταση και αναρχία. Στα Καμένα Βούρλα. Τελοσπάντων, εκεί γύρω στις 3 άρχισε στο Star (αν θυμάμαι καλά) ένα θρίλερ της κακιάς ώρας, που αφορούσε έναν seriar killer που σκότωνε γυναίκες και απορροφούσε το λίπος τους με κάτι σωληνάκια. Γιακ! Και μόνο που το σκέφτομαι ανατριχιάζω. Φυσικά δεν θυμάμαι πώς λέγεται το αριστούργημα και δεν το βρήκα όσο κι αν έψαξα. Εννοείται ότι όλο το υπόλοιπο βράδυ έβλεπα εφιάλτες… Βέβαια, το περίεργο είναι ότι οι εφιάλτες αφορούσαν την προηγούμενη ταινία που είχαμε δει, μια αργή σουρέαλ, κουλτουριάρικη με έναν μυστήριο τύπο που περπατούσε σε έναν άδειο δρόμο… Άβυσσος η ψυχή του 10χρονου!

Αναστασία, 26

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on Tumblr